Madame56 ☆

 

 

 

part19

“ เค้กนี่อร่อยมากนะ ทำไมไม่กินหละ ”

“ ไม่ฮะ…แจจุงอยากได้ของขวัญก่อน ” ว่าอย่างเอาแต่ใจ 

“ นายนี่มัน….แค่ให้ของขวัญก็พอใช่มั้ย ” แจจุงพยักหน้าหงึกหงัก

“ เอานี่… ” แจจุงอมยิ้มชอบใจกับของขวัญที่ได้ แม้จะยังไม่รู้ว่าในกล่องมีอะไรแต่ก็ดีใจจนตัวแทบลอยแล้ว

“ ไม่แกะดูหละ ”

“ ไม่ฮะ ” ส่ายหัวพร้อมกอดกล่องของขวัญไว้แน่น

“ ทีนี้ก็กินเค้กได้แล้ว ” แจจุงยิ้มรับก่อนเอาช้อนตักเค้กรสหวานเข้าปากด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

“ อร่อยจริงๆด้วยฮะ ”

“ นายน่ะสิบหกแล้วใช่มั้ย ” แจจุงพยักหน้า

“ ทำตัวอย่างกับเด็กสิบขวบ ”

“ เปล่านะฮะ ”

“ เด็กน้อย ”

“ พี่ชาย!... ” ใบหน้าแดงก่ำร้องเรียกพี่ชายอย่างหงุดหงิด มาว่าแจจุงเป็นเด็กได้ไง สิบหกแล้วแท้ๆ มีเค้กวันเกิดกับของขวัญยืนยันด้วย

“ อย่างนายโมโหเป็นด้วยหรือไง…หืม ” แจจุงมองความอ่อนโยนของยุนโฮอย่างไม่เข้าใจ มือแกร่งของพี่ชายจับที่ปรอยผมทัดใบหูแล้วลูบไปมา

“ เป็นสิฮะ…แจจุงโมโหพี่ชายบ่อยๆ ”

“ ไม่เห็นจะเคยรู้สึก ” ยุนโฮยิ้มละไม

“ ก็ถ้ามือแจจุงร้อนละก็แสดงว่าแจจุงกำลังโมโหฮะ ” แจจุงบอกอย่างใสซื่อ พอดีกับพี่ชายที่เลื่อนลงมาจับมือบางของแจจุงมันเย็นเฉียบจนยุนโฮรู้สึกได้ หัวใจดวงน้อยเต้นแรง

“ แล้วมือเย็นขนาดนี้เรียกว่าอะไรหละ ” สายตาของพี่ชายแปลกๆ ใจแจจุงเต้นแรงเป็นเท่าตัว

                “ ไม่รู้ฮะ…พี่ชายจะค้างที่นี่ใช่มั้ยฮะ ” แจจุงพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่สายตาของพี่ชายไม่ยอมละจากแจจุงเสียที

                “ ไม่ได้หรอก พรุ่งนี้มางานแต่เช้า ”

                “ เหรอฮะ…แต่พี่ก็ยังอุตส่าห์มาหาแจจุง ขอบคุณนะฮะ ”

                “ ฉัน…แจจุงพี่ขอโทษนะ…เรื่องนั้น ถ้านายเกลียด… ”

                “ ไม่ฮะ  แจจุงไม่เคยเกลียดพี่…จริงๆแล้วแจจุงเองที่ผิด แจจุงคิดอย่างนั้นกับพี่ไม่ได้ฮะ ” แจจุงอยากร้องไห้อีกครั้งเพราะพี่ชายยอมใช้คำว่าพี่กับเขาและเสียใจที่ต้องยอมรับความจริงว่าระหว่างเราไม่มีทางเป็นไปได้ 

                “ หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ ”

                “ ขอโทษฮะ…เรา…อื้อ ” แจจุงเห็นเพียงพี่ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะอาหารอีกฝั่งลุกพรวดขึ้นแล้วโน้มลงมาจูบเขาโดยไม่ทันตั้งตัว แจจุงกำมือที่วางไว้บนโต๊ะแน่นแม้ไม่ถูกล่วงล้ำเข้ามาแต่ใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกได้อย่างดีว่าตนตื่นเต้นแค่ไหน

                “ ไม่รู้ว่าทำไม…แต่พี่เพิ่งรู้ว่าขาดนายไม่ได้ ” พี่ชายผละออกแล้วยืนพูดอยู่ตรงหน้า แจจุงสังเกตุเห็นว่าพี่หน้าแดงเหมือนกัน

                “ พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้นะฮะ…พะ…พี่ไม่พูดแบบนี้กับแจจุง…พี่ไม่ชอบหน้าแจจุงนะฮะ…แบบนี้ไม่ได้นะฮะ...แบบนี้ไม่ได้หรอก…ไม่ได้ ” แจจุงสับสนอย่างหนัก พี่กลับมาหาเขา เราจูบกัน พี่พูดเหมือนเราใจตรงกัน….แบบนั้นได้เหรอ?

                “ ไปเก็บเสื้อผ้า…พี่จะไม่ให้นายอยู่คนเดียวหรอกนะ… ”

                “ ไม่ฮะ…ไม่ได้  จริงๆแล้ว พี่ทำอย่างนั้นกับแจจุงไม่ได้ จูบแจจุงไม่ได้!...รู้หรือเปล่าฮะ! ” แจจุงตะโกนบอก ความรู้สึกอึดอัด สับสน เดาไม่ออก มันทรมานเหลือเกิน

                “ พี่ทำมากกว่านั้น!...เราทำมันไปแล้วแจจุง และพี่ไม่สนใจว่าต่อไปจะเป็นยังไง ขอแค่นายไปอยู่กับพี่ก็พอ ” น้ำเสียงตอนท้ายเบาลงอย่างอ่อนใจ สถานะเราจะเป็นยังไงยุนโฮไม่รู้แต่ที่รู้เขาต้องการแจจุงมากกว่าสิ่งใด

                “ พี่ฮะแจจุงกลัว ” แจจุงถามด้วยดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

                “ แจจุงไม่เข้มแข็ง…แจจุงเอาแต่ร้องไห้…ฮึก… ”

                “ คนเก่งของพี่ นายกลัวอะไรบอกพี่สิ… ” พี่ชายเดินอ้อมมาหาแจจุงอีกฝั่งก่อนเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างใจเย็น

                “ แจจุงกลัว…กลัวที่พี่ชายเป็นแบบนี้ กลัวพี่ชายจะเปลี่ยนไป กลัวจะถูกเกลียด…แจจุงกลัวการเปลี่ยนแปลงฮะ ถ้าพี่ชายเปลี่ยนไปอีก…ฮึก…ถ้าแจจุงไม่ได้อยู่กับพี่ชาย…ฮึก ” ยิ่งพูดยิ่งร้องไห้หนัก แจจุงรู้ว่าทุกเรื่องทีทำให้เขาร้องไห้มีแต่เรื่องของพี่ชาย เพราะรักมากเกินไป  แต่ตัวเองก็ไม่เข้มแข็งพอ

                “ นายเชื่อพี่มาตลอดใช่มั้ยแจจุง…แค่ครั้งนี้ เชื่อพี่ได้มั้ย ” แจจุงหลับตาลงช้าๆเมื่อยุนโฮจูบซับน้ำตาให้เบาๆ แต่หนักแน่น   พี่ชายอ่อนโยนเหลือเกิน

                “ พี่ฮะ…แจจุงรักพี่เหลือเกิน ”

 

 

 

                “ เหนื่อยมั้ยฮะ…วันนี้แจจุงทำขนมด้วยฮะ ” ตั้งแต่แจจุงกลับมาอยู่ด้วยกันก็หนึ่งอาทิตย์เห็นจะได้  ตอนที่บอกชางมินอีกฝ่ายก็เอาแต่พยักหน้ารับแล้วก็ทำหน้าเศร้า ไม่ได้จากกันตลอดไปซักหน่อย

                “ ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อน…หึ ” แจจุงรีบก้มดูตัวเองเมื่อพี่ชายมองเขาแปลกๆ

                “ ทำไมฮะ ”

                “ เปล่านี่ ” เปล่าอะไร เอาแต่ยิ้มแบบนั้นอยู่ได้

                “ ไม่เชื่อหรอก…พี่ฮะบอกมาสิ ” หน้ามุ่ยแบบนี้ยุนโฮชอบนัก น่าแกล้งตลอดเวลาเลยหรือไงนายน่ะ

                “ ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง ไปอาบน้ำดีกว่า ”

                “ ไม่ได้นะฮะ บอกมาก่อนสิ หรือเพราะผ้ากันเปื้อนลายตลกฮะ ”

                “ อืม…จะว่าไปมันก็…..น่ารักดี ” พอชมเข้าหน่อยก็เขินหน้าแดงแบบนี้

                “ แจจุงไม่น่ารักหรอกฮะ ”

                “ ไม่รู้เหมือนกันว่าน่ารักหรือเปล่า แต่ตรงนี้ของแจจุงน่ารักมากเลยนะ ” พี่ชายบอกก่อนจะก้มลงจูบที่รมฝีปากแดงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว แจจุงถอยหนีเมื่อถูกขบกัดเบาๆที่รมฝีปากล่าง

                “ อื้อ…พี่ฮะ เจ็บ ” แจจุงร้องประท้วงแต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายประจูบอีกครั้ง ลิ้นเล็กพยายามตอบสนองด้วยความไร้เดียงสา

                “ น่ารัก ” เสียงทุ้มที่กระซิบเบาๆของยุนโฮเร่งให้ใบหน้าขาววของแจจุงแดงก่ำ

                “ ไปอาบน้ำสิฮะ ”

                “ เมื่อกี้ใครไม่รู้บอกไม่ให้ไป ”

                “ ก็พี่มาเหนื่อยๆ รีบไปอาบน้ำแล้วมาทานข้าวเถอะฮะ ” แจจุงเร่งดันพี่ชายเข้าห้องน้ำก่อนที่จะทำให้เขาเขินมากไปกว่านี้ 

 

 

                “ ถ้าพี่ใส่แว่นกันแดดมันจะยิ่งเด่นนะฮะ… ”

                “ แล้วถ้ามีคนจำพี่ได้หละ ” แจจุงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาออกมาซื้อของใช้เข้าบ้านในวันหยุดของพี่ชายซึ่งหาได้น้อยมาก แจจุงไม่เคยเบื่อหน่ายที่วันๆต้องอยู่ในห้องหรู เขามีอะไรทำเยอะแยะเช่น คิดว่าวันนี้จะทำอะไรให้พี่ทาน รื้อเสื้อผ้าเก่าๆของพี่ออกมาทำความสะอาด หรือไม่ก็ซ่อมที่ขาด ทำความสะอาดโซฟาตัวโปรดของพี่ หรือแม้แต่คุยโทรศัพท์กับพี่ชายที่ต้องออกไปทำงาน

                “ ไปเถอะน่าทำท่าคิดอะไรอยู่ตั้งนาน ”

                “ แล้วถ้ามีคนจำพี่ได้จริงๆหละฮะ ” แจจุงวิ่งตามไปถามเมื่อยุนโฮเดินนำออกไปก่อน

                “ ช่างเถอะน่า ” พี่ชายตัดรำคาญโดยการดึงมือแจจุงมาจับไว้แล้วจูงเข้าไปข้างใน  ผู้คนวันนี้พลุกพล่านเพราะเป็นวันอาทิตย์แจจุงกระตุกมือให้พี่ชายหยุดเดินแล้วช่วยดึงหมวกที่พี่สวมลงมาให้ปิดหน้ามากที่สุด

                “ เรียบร้อยหรือยังครับคุณผู้จัดการ ” ก็เหมือนผู้จัดการจริงๆนี่หน่าเอาแต่ทำนู่นทำนี่ให้คนอื่นอยู่ได้

                “ เสร็จแล้วฮะ….อืม…ไปเดินซื้อของใช้ก่อนดีกว่านะฮะ พวกน้ำยาล้างจานก็หมดแล้วด้วย ” คราวนี้เป็นแจจุงที่เดินนำไปก่อนพร้อมกับหยิบลิสต์รายชื่อของที่ต้องซื้อออกมา ยาวอย่างกับหางว่าววันนี้ไม่ได้ขาลากให้มันรู้ไป

                “ พี่ฮะ ยี่ห้อนั้นไม่ดีหรอกฮะ… ” แจจุงบอกเป็นรอบที่สี่ได้เพราะยุนโฮเอาแต่หยิบของซี้ซั้วเข้ารถเข็น โดนสายตาดุๆแบบนั้นไปรีบหดมือกลับแทบไม่ทัน

                “ รู้ไปหมดเลยหรือไงนายน่ะ ” เพราะพี่ชะโงกหน้ามาถามซะใกล้ขนาดนั้นแจจุงจึงใช้ตาโตๆจ้องกลับ

                “ รู้เยอะกว่าพี่ก็แล้วกัน ” พี่ชายตาตี่ชะมัด

                “ อ่อเหรอ…ถ้างั้นเด็กน้อยแจจุงก็โตแล้วนะสิ ” ยุนโฮส่งยิ้มล้อเลียนกลับไป

                “ พี่ชอบยิ้มแบบนี้อีกแล้วนะฮะ! ” แจจุงหงุดหงิดที่ถูกล้อเลียนบ่อยๆ พี่ชายเก่งจริงเรื่องแกล้งคนอื่นแบบนี้

                “ ไม่ต้องมาจ้องแจจุงเลย ”

                “ ทีแจจุงยังจ้องพี่ ”

                “ ก็พี่แกล้งแจจุงนี่ฮะ นิสัยไม่ดี แจจุงหงุดหงิดแล้วด้วย ” แจจุงหน้ามุ่ยใส่สบัดหน้าหนีไปเลือกของต่อแต่ถ้อยคำบางอย่างของพี่ชายทำให้ใบหูขาวๆแดงแปร๊ด

                “ เดี๋ยวกลับบ้านไปจูบปลอบนะ ”

                “ พี่ชายลามก ”

                “ แต่แจจุงชอบนี่หน่า ” เสียงกระซิบจากข้างหลังของพี่ชายยิ่งทำให้แจจุงอายหนักใบหน้าหวานหันมาหาพี่ชายควับ

                “ กะ…ก็ เพราะพี่นี่ฮะ! ชอบทำแปลกๆกับแจจุง ” เถียงหน้าดำหน้าแดงกลับไป

                “ ก็พี่รู้นี่หน่าว่าแจจุงชอบ ” ยังไม่หยุดแกล้ง ยุนโฮยากจะจูบแรงๆที่ริมฝีปากอิ่ม แจจุงนี่น่าหยิกน่าแกล้งชะมัด

                “ ก็บอกแล้วไงฮะว่าไม่ใช่!... ” คนตัวเล็กกว่าเถียงกลับแต่พยายามให้เสียงเบาที่สุด

                “ มือแจจุงร้อนจริงๆด้วยนะเวลาโกรธ ” พี่ชายกุมมือแจจุงไว้และยิ้มเหมือนเคย  นี่แกล้งแจจุงมาตลอดเลยใช่มั้ยเนี่ย

                “ หน้าก็ร้อนด้วยนะเนี่ย ” ก่อนเอามือสัมผัสที่ใบหน้าหวาน

                “ พี่แกล้งแจจุงอีกแล้ว ชองยุนโฮคนใจร้าย ”

                “ ก็แจจุงของพี่น่าแกล้งนี่หน่า…แล้วก็น่ารักด้วย ” แจจุงถูกพี่ชายก้มลงจูบแก้มโดยๆไม่สนใจคนรอบข้างแม้แต่น้อย

                “ กลับบ้านไปค่อยจูบกันนะ ”   

 

 

 

 

“ ยูโนว ยุนโฮ นักร้องดาวรุ่งจิ๊จ๊ะหนุ่มหน้าหวานกลางห้างดัง ”

“ ใครกันคะท่าทางคุณสนิทสนมกับเขามาก…สนิทกันตอนถ่ายนิตยสารหรือเปล่าคะ ”

“ เป็นแฟนกันหรือเปล่าครับ ”

“ รักร่วมเพศหรือเปล่าคะ ” ยุนโฮไม่คิดว่าตนจะดังจนนักข่าวสนใจต้องตามสัมพาษส์ระหว่างที่เขาทำงาน  รูปเขากับแจจุงโชว์หราบนหน้าหนังสือ ดีที่ไม่ถ่ายตอนเขาหอมแก้มอีกฝ่าย ประมาทมากเกินไปจริงๆ

“ ตกลงเด็กคนนั้นเป็นใครคะ ”

“ คงเข้าใจผิดกันนะครับ…เขาเป็นน้องชายของผมเอง ”

“ น้องชายทำไมใกล้ชิดกันจังคะ ”

“ น้องแท้ๆเลยครับ! ” เป็นอันจบประเด็น  ยุนโฮยุติการให้ตอบคำถามเพียงแค่ประโยคนั้นประโยคเดียว 

 

“ น้องชายแท้ๆ… ” แต่คนทางบ้านที่นั่งดูทีวีไม่ได้จบเพียงแค่ประโยคเดียวของพี่ชาย จริงๆแล้วเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็แค่พี่น้อง

                “ กลับมาแล้วครับแจจุง ” เสียงจากประตูร้องบอกแจจุงรีบเดินไปช่วยพี่ชายถือของ ซื้ออะไรมาเยอะแยะนะ

                “ สวัสดีครับน้องแจจุง!! ” แจจุงตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเพื่อนพี่ชายก็เปิดประตูเข้ามา หกคนเห็นจะได้ แต่ที่แจจุงแปลกใจคือผู้หญิงคนนั้น  พี่โบอาเธอมาที่นี่ด้วย

                “ สวัสดีแจจุง ” เธอทักทายแจจุงด้วยรอยยิ้ม แจจุงเองก็ได้แต่โค้งกลับอย่างสุภาพ  

                “ วันนี้พวกเราขอรบกวนด้วยนะครับน้องแจจุง พอดีวันนี้วันเกิดโบอามันน่ะ…ขอยืมสถานที่ฉลองหน่อยนะครับ ” วันเกิดพี่โบอา แล้วทำไมต้องมาที่นี่ด้วย

                “ เชิญข้างในเถอะฮะ ” แจจุงเชิญทุกคนเข้าข้างใน

 

แจจุงกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัวโดยมีโบอาที่เป็นเจ้าของงานวันเกิดช่วยอยู่ข้างๆ

                “ แจจุง พี่ขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับเรา… ”

                “ ฮะ? ”

                “ คือเรื่องที่พี่เข้าใจผิดว่าเรากับยุนโฮคบกัน…ที่แท้แจจุงเป็นน้องชายนี่เอง..น้องแท้ซะด้วยสิ ” ที่เธอมาที่นี่เพราะอย่างนี้นี่เองสินะ

                “ ฮะ ” แจจุงไม่อยากยอมรับ ไม่อยากตอบตกลง ทำไมมันอึดอัดแบบนี้

                “ พี่ถามยุนโฮแล้วหละ เขาบอกว่าที่ต้องโกหกว่าเป็นแฟนกับแจจุงเพราะต้นสังกัดอยากให้เราเลิกกันเลยต้องเอาเรื่องแจจุงมาอ้าง….แต่พี่คุยกับเขาแล้วนะถึงเราจะต้องคบกันแบบหลบๆซ่อนๆ พี่ก็ยอม…พี่ดีใจจริงๆนะที่แจจุงกับยุนโฮไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ ” เธอพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข แจจุงได้แต่พยักหน้าฝืนยิ้มไปให้ แล้วถ้าพี่ยุนโฮกลับไปคบกัยพี่โบอา แจจุงจะทำยังไง

                “ เจ้าพวกนั้นพอรู้ว่าแจจุงเป็นน้องชายของยุนโฮก็รีบชวนพี่มาที่นี่ใหญ่เลย คงอยากให้เรากลับมาคบกันจริงๆ…แจจุงเอาใจช่วยพี่ด้วยนะ ” หล่อนหันมาจับมือแจจุงด้วยสีน้ำที่มีความหวังผิดกับแจจุง

                “ พี่ว่ายุนโฮก็ยังมีใจกับพี่อยู่แน่ๆ ”

มีใจ?

 

 

                “ น้องแจจุงดื่มมั้ยครับ ”

                “ เห้ย แจจุงดื่มไม่ได้! ” ยุนโฮดันแก้วเครื่องดื่มที่เพื่อนตัวดียื่นมาตรงหน้าแจจุงออกไปแทบจะทันที

                “ โถ่ หวงน้องจริงนะมึง ”

                “ เป่าเค้กกันเถอะ ได้เวลาแล้ว ” เพื่อนพี่ยุนโฮอีกคนร้องบอกทุกเยาเดินไปปิดไฟ และทุกคนก็ช่วยกันจุดเทียน พี่โบอานั่งอยู่ข้างๆพี่ชายและยังคุยกันตลอดเวลา

                                Happy birthday to you ~

                                Happy birthday to you ~

                                Happy birthday

                                Happy birthday

                                Happy birthday dear Boa ~

                “ อธิฐานสิ ” ยุนโฮบอกสาวข้างกาย หล่อนยิ้มแล้วหลับตาอธิฐานบางอย่างก่อนจะเป่าเค้กทุกอย่างมือสลัวฉับพลัน รุ่นพี่คนเดิมเปิดไฟขึ้น แต่ภาพที่เห็นทำให้แจจุงไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ อยากไปให้ไกล จะให้ทนอยู่เหรอ ในเมื่อทั้งคู่จูบกันขนาดนั้น

                “ ดะ…เดี๋ยวแจจุงไปเติมน้ำก่อน ” ดวงตากลมพยายามหลบซ่อนหยาดน้ำตาเอาไว้  ยุนโฮมองตามร่างบางไปแต่ไม่อาจจะตามออกไปได้

               

“ ฉันยังรักยุนโฮอยู่นะ ” 

tobe.........

 

@madame56 twitter