Madame56 ☆

 

PART20

 

 

“ ฉันยังรักยุนโฮอยู่นะ ”

 

 

แจจุงได้ยินประโยคนั้นของเธอเต็มสองรูหูแต่ทำได้แค่เดินเข้าไปในห้องครัวให้เร็วที่สุด แจจุงไม่อยากเห็นว่าพี่ชายทำหน้ายังไง ไม่อยากรู้ว่าพี่จะตอบเธอว่ายังไง  เหมือนถูกหักอกอย่างที่เค้าว่ากันจริงๆ  เมื่อเช้าพี่ชายยังจูบเขาอยู่แล้ว แต่พอเธอเข้ามา…ทุกอย่างที่เราทำร่วมกันก็สลายไปกับตา  เขาเป็นเพียงน้องชายแท้ๆ เป็นแค่ข้ออ้างที่พี่ใช้เพื่อเลิกกับพี่โบอา  เหมือนตัวอะไรซักอย่างที่มีค่าแค่ตอนจำเป็น

                “ พี่ช่วยนะ ” แจจุงกำลังจะยกเหยือกน้ำส้มออกจากตู้เย็นแต่เพื่อนพี่ยุนโฮคนที่ชื่อคังวูคว้าไปเสียก่อน

                “ ขอบคุณฮะ ”

                “ พี่ดีใจนะที่แจจุงไม่ได้เป็นแฟนกับยุนโฮจริงๆ ” พี่คังวูพูดแปลกๆแจจุงถอยหลังหนีเพราะได้กลิ่นเหล้าหึ่งออกมาจากตัวอีกฝ่าย

                “ ออกไปข้างนอกกันเถอะฮะ ” แจจุงพยายามเลี่ยงเดินออกไปแต่อีกฝ่ายก็ขวางทางไว้

                “ พี่อยากอยู่กับแจจุงแค่สองต่อสองมากกว่าครับ ” มือหยาบลูบไล้ใบหน้าขาวเบาๆ

                “ พี่เมาแล้วฮะ ” แจจุงปัดมือทิ้ง

                “ พี่ชอบแจจุงนะ ”

                “ อย่าทำแบบนี้ฮะ! ” แจจุงโมโหที่อีกฝ่ายกำลังลวนลามเขา แต่คังวูไม่หยุดแค่นั้น อีกฝ่ายยึดแจจุงไว้แน่นเมื่อจมูกโด่งกดลงที่ซอกคอขาวอย่างย่ามใจ

                “ พะ…พี่ ” แจจุงอยากร้องเรียกยุนโฮ แต่พี่คงอยู่กับผู้หญิงคนนั้น เขาต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้หากซักวันพี่ไม่ต้องการเขาแล้ว

                “ อย่าฮะ…ปล่อย!! ” แจจุงพยายามทุบตีอีกฝ่ายแต่ก็ถูกรุกหนักกว่าเดิม  มือหยาบลูบไล้สะโพกมน

                “ แจจุงน่ารักมากเลยครับ ” น่ารัก?  ภาพของพี่ชายที่บอกว่าเขาน่ารักวนเวียนเข้ามาในหัว ขนาดถูกทำแบบนี้ยังนึกถึงคนใจร้ายอีกเหรอแจจุง 

                “ อึก…เลว!! ” เสียงใสของแจจุงตะโกนใส่อีกฝ่าย  มันเหมือนมาก เหมือนมากจริงๆ

                “ ไอ่เหี้ยคังวู!!! ” แรงเหวี่ยงของพี่ชายทำให้เพื่อนสนิทปลิวไปติดตู้เย็น หน้ายุนโฮโมโหเต็มที่ โกรธอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

                “ ยุนโฮกู…กูเมา…กูขอโทษ ” คังวูแทบจะสร่างเมา เขามองกลับไปที่แจจุงที่ตัวสั่นหนัก

                “ ใจเย็นๆนะยุนโฮ ค่อยๆคุยกัน ” โบอาบอกอย่างร้อนรน

                “ กลับไปได้แล้ว พวกนายทุกคนเลย ”

                “ แต่ยุนโฮ…. ” หล่อนยังไม่อยากกลับ

                “ บอกให้ไปไง!! ” ทุกคนทะยอยกลับออกไป โบอามองตามร่างสูงของยุนโฮอย่างผิดหวัง ยังไม่ทันได้สานสัมพันธ์มากเท่าไหร่แต่เธอจูบกับอีกฝ่ายไปแล้วยังไงยุนโฮก็คงไม่ลืมเรื่องของเราง่ายๆ

                “ แจจุง ” ยุนโฮจับมือสั่นเทาของแจจุงมากุมไว้ ดวงตากลมโตสั่นระริกจ้องมาที่ตน

                “ กลัวใช่มั้ย พี่จะไม่ให้มันมาที่บ้านเราอีกแล้ว…ไม่ต้องกลัวนะ ” พี่ชายดึงร่างบางเข้ามากอด แต่แจจุงเชือนออก

                “ แจจุงจะไปเก็บของฮะ ”

 

 

ตั้งแต่เมื่อหัวค่ำแล้วที่เกิดเรื่องแล้วแจจุงไม่คุยกับเขา ยุนโฮมองร่างของน้องชายที่นอนตะแคงข้างให้บนเตียงนุ่ม อาจจะตกใจเรื่องเมื่อเย็นอยู่ก็ได้ ไอ่คังวู อย่าให้เจอนะแม่จะเตะให้ปลิวเลย

                “ แจจุงพรุ่งนี้ มื้อเย็นพี่อยากกินไก่ทอดฝีมือแจจุงจังเลยครับ…นะครับ ”

                “ ฮะ… ” น้องชายตอบเพียงเท่านั้นถึงแม้พี่ชายจะกอดตนที่นอนอยู่แล้วกระซิบอย่างน่ารัก แต่แจจุงไม่รู้สึกอิ่มเอมใจไปกับคำพูดหรือการกระทำอ่อนโยนของยุนโฮซักนิด ก็แค่ภาพลวงตา น้องชายที่ไม่ที่สิทธิ์

                “ เป็นอะไรไป พี่จะจัดการไอ่คังวูให้ดีมั้ย แจจุงไม่ต้องกลัวมันหรอกนะ ”

                “ แจจุงง่วงแล้วฮะ…แล้วก็ พี่อย่ากอดอย่างนี้ได้มั้ย มันอึดอัด ” ใช่ เขารู้สึกอึดอัดและเจ็บปวด เขาควรจะหยุดเรื่องพวกนี้ยังไง

 

 

 

 

                “ ฝากตัวด้วยจ่ะแจจุง ” แจจุงที่กำลังจัดโต๊ะกับข้าวอยู่โค้งให้หญิงสาวที่ช่วงนี้มาที่ห้องบ่อยเหลือเกิน โบอาเธอรู้ตารางงานของพี่ชายดีกว่าเขาเสียอีก

                “ เชิญนั่งก่อนฮะ ”

                “ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนแล้วกันนะ แจจุงคุยเป็นเพื่อนพี่โบอานะ ” ถ้าห่วงว่าเธอจะเหงาทำไมพี่ไม่มานั่งคุยกับเธอเองหละ

                “ ขอโทษนะแจจุงที่มารบกวนบ่อยๆ ”

                “ ไม่หรอกฮะ…พี่ทานข้าวด้วยกันนะฮะ ” แจจุงชวนเป็นมารยาท

                “ พี่กะว่าจะชวนยุนโฮออกไปดูหนังรอบดึกน่ะจ่ะ จะปลอมตัวออกไปน่าสนุกดีเนอะ ” ใช่น่าสนุกดี แจจุงกับพี่ชายก็เคยทำอย่างนั้น

                “ เหรอฮะ… ” แจจุงตอบกลับหน้าเจื่อน ออกไปดูหนังกันทั้งๆที่เขามาอยู่ที่นี่ตั้งนานยังไม่เคยไปเที่ยวกับพี่ซักครั้ง

                “ หิวจังเลย…ทานข้าวกันเถอะทุกคน ” ยุนโฮเดินออกมาจากห้องน้ำตรงมาที่ห้องนั่งเล่นที่แจจุงและโบอานั่งคุยกันอยู่

                “ ไปกันเลยมั้ยยุนโฮ เดี๋ยวจะกลับดึกนะ ” โบอาเสนอหล่อนกะว่าจะชวนอีกฝ่ายทานข้าวข้างนอกอยู่แล้ว

                “ แต่ว่า… ” ยุนโฮลังเลเขาอยากทานฝีมือแจจุงมากกว่าจึงหันไปขอความเห็นจากน้องชาย แต่แจจุงไม่ได้มองตอบ ร่างบางหันไปสนใจโทรทัศน์ท่าเดียว เมินกันแบบนี้ซักพักนึงแล้ว

                “ ฉันบอกแจจุงแล้วหละ เราไปกันเถอะ…พวกพี่ไปแล้วนะแจจุง ฝันดีค่ะ ”หล่อนพูดเองเสร็จสับพลางลากแขนชายหนุ่มให้ออกไปพร้อมกัน

                “ ฮะ เที่ยวให้สนุก ” ยุนโฮจับน้ำเสียงแผ่วเบาของน้องชายได้เขาหันกลับมาพร้อมกับแจจุงที่สบตากันอย่างพอดี ดวงตากลมแดงก่ำทำเอาหัวใจชายหนุ่มเหมือนถูกบีปรัดอย่างแรง แจจุงหลบสายตาเดินเข้าห้องครัวไป อย่ามาทำเหมือนไม่อยากไปกับหล่อน อย่ามาทำเหมือนกับว่าเจ็บปวดกว่าแจจุงเลยฮะ

 

 

                “ ออกไปไหนแต่เช้าเหรอแจจุง ” เสียงยุนโฮถามขึ้นในเช้าวันใหม่เมื่อเห็นน้องชายท่วมรองเท้าผ้าใบสีขาวกำลังจะออกไปข้างนอก

                “ ไปหาจุนซูฮะ ” แจจุงลุกขึ้นยืนกระชับเป้แต่ไม่หันมามองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ด้านหลัง

                “ พี่ไปด้วยสิ วันนี้วันหยุด ”

                “ ไม่สนุกหรอกฮะ ” ไม่สนุกเท่าหนังที่พี่ดูกับพี่โบอาหรอก

                “ ไม่เป็นไร ก็พี่อยากไปกับแจจุงนี่หน่า ” พี่ชายโอบกอดจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

                “ สายแล้วแจจุงไปก่อนนะฮะ ” แจจุงตัดรอนโดยการผลักตัวออกจากร่างของพี่ชายแล้วเดินออกจากห้องไปทิ้งให้อีกฝ่ายยืนมองอย่างหมดหวัง

 

 

 

จริงๆแล้วแจจุงไม่ได้ออกไปเจอจุนซูอย่างที่บอกพี่ชายไว้ ก็ตอนนี้จุนซูไปเที่ยวญี่ปุ่นกับพี่ยูชอนนี่หน่า น่าอิจฉาจัง…ที่ออกมานั่งสวนสาธารณะใกล้บ้านแบบนี้เพราะไม่อยากอยู่บ้านกับพี่สองต่อสองก็เท่านั้น  เดี๋ยวสายๆพี่โบอาก็จะมาหาพี่ยุนโฮแล้ว เขาก็จะเป็นก้างขวางคอ…แต่นั่งแบบนี้ทั้งวันหน้าเบื่อชะมัด

                “ พี่คนสวยขา~ ”

                “ หืม…อ้าวทำไมมอมแมมแบบนี้หละ ” แจจุงหันไปตามเสียงเรียกของเด็กผู้หญิงตัวเล็กกับสภาพมอมแมมเกินรับ

                “ พี่ช่วยฮันบุนพาแมวตัวนั้นลงจากต้นไม้หน่อยนะค่ะ ” เสียงใสบอกแจจุงมองตามที่เด็กสาวชี้ แมวตัวสีขาวน่ารักติดอยู่บนต้นไม้กลางสวนสาธารณะ

                “ ได้สิ เดี๋ยวพี่จะช่วยเราเองนะ ” แจจุงเดินจูงมือเด็กตัวเล็กไป เกิดมาไม่เคยปีนต้นไม้ด้วยสิ แต่เตี้ยๆแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

                “ พี่ระวังนะค่ะ ” ฮันบุนร้องบอกเมื่อเห็นท่าทางทุลักทุเลของแจจุง

                “ เจ้าเหมียวมานี่เร็ว ” แจจุงพยายามเรียกแมวน้อยของฮันบุนเพราะมันกำลังเดินหนีเขาไกลออกไปอีก

                “ เหมียวๆ~~ ”

                “ ดะ…ได้แล้ว! ” แมวตัวน้อยตกอยู่ในอุ้งมือของแจจุงและคนตัวเล็กก็กำลังพยายามปีนลง กว่าจะถึงพื้นก็เนื้อตัวถลอกไปหมด เสื้อผ้าเลอะเทอะไม่ต่างจากฮันบุนเลยซักนิด

                “ ขอบคุณค่ะ เจ้านี่มันดื้อมากเลย…งั้นหนูให้พี่คนสวยไปเลี้ยงนะค่ะ ”

                “ เอ๋!!....ไม่ได้หรอกฮันบุน นี่แมวของเรานะ จะให้ง่ายๆเลยเหรอ ”

                “ ไม่ใช่แมวของหนูค่ะ แมวใครก็ไม่รู้ แต่หนูเห็นมันอยู่บนต้นไม้เฉยๆค่ะ พี่ช่วยมันก็ต้องเป็นคนเอามันไปเลี้ยงนะค่ะ ” แจจุงอ้าปากหวอ เหมือนโดนหลอกเลยที่สำคัญโดนเด็กหลอกอีกต่างหาก โง่จริงๆเลยแจจุง

                “ หนูต้องไปแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณแม่หาไม่เจอ  บ่ายบายค่ะ! ”

                “ ดะ…เดี๋ยวสิ!  โถ่ ทำแบบนี้กับพี่ไม่ได้นะ ” บางทีแจจุงก็อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆบ้างๆ

                “ ช่วยไม่ได้นะ ไปอยู่กับแจจุงแล้วกันนะ ” แจจุงบอกมันอย่างใจดี เจ้าเหมียวเองก็เลียมือแจจุงอย่างออดอ้อน

                “ ห้ามดื้อนะรู้มั้ยไม่งั้นพี่ชายเตะแกออกจากบ้านแน่ “ แจจุงตัดสินใจว่าจะเอามันไปอยู่ด้วย แต่ต้องไปขออนุญาติเจ้าของห้องก่อนนี่สิ แน่ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว พี่คงจะออกไปกับพี่โบอาแล้ว ดีแล้วหละเขาไม่อยากเจอหล่อนซักนิด อยากจะกลับมาคบกันก็เอาเลยสิ นึกแล้วก็เซ็งนี่เขาเป็นอะไรสำหรับพี่ชายกันแน่เนี่ย แจจุงนึกบ่นนึกเสียใจมาจนถึงคอนโดของพี่ชาย

               

                แกรก! 

แจจุงสงสัยว่าพี่ชายคงไม่ได้ออกไปไหนเพราะห้องไม่ได้ล็อคอย่างที่คิด เขาจึงปล่อยแมวน้อยลง แล้วถอดรองเท้าวางไว้ที่ชั้นวางอย่างเป็นระเบียบจังหวะเดียวกันก็เหลือบไปเห็นรองเท้าส้นสูงซึ่งน่าจะเป็นของพี่โบอา แจจุงคิดว่าตัวเองคิดผิดไปหลายขุมว่าทั้งคู่จะออกไปเที่ยวจนกลับดึก

                “ เหมียวกลับมานี่ก่อน ” แจจุงเรียกเจ้าเหมียวที่วิ่งนำเขาไปก่อนจนเจ้าตัวต้องวิ่งตามขืนมันไปทำอะไรเละเทะพี่ชายต้องบ่นแน่     กึก!  

แจจุงชะงักเท้าเมื่อภาพตรงหน้ามันทำให้เขาก้าวขาไม่ออก เป้ที่ถืออยู่หล่นตุบเพราะไม่เหลือเรี่ยวแรงจะถือ

                “ น้องแจจุง ” แจจุงได้ยินเสียงโบอาเรียกจึงได้สติ หล่อนตกใจเพราะกำลังทำเรื่องหน้าอายกับพี่ชายแล้วน้องชายอย่างเขามาเจอ โบอารีบติดกระดุมเสื้อจนหมด รวมทั้งยุนโฮที่ถูกคร่อมอยู่ตรงโซฟารีบลุกขึ้นใส่สื้อหน้าตาตื่น

                “ มะ..แมวใครจ่ะ น่ารักจัง ” หล่อนรีบเปลี่ยนเรื่องอุ้มแมวน้อยของแจจุงขึ้นมา  แจจุงหลบสายตาคมของพี่ชายหันไปยึดแมวน้อยมาจากโบอา

                “ ตามสบายฮะ ” แจจุงเดินกลับออกไปทันทีแบบไม่ต้องคิด ออกไปจากห้องนี้ บ้านๆห่วยๆที่เขาไม่อยากอยู่แต่แรก พี่ชายห่วยๆ ไม่อยากเห็นหน้าซักนิด

                “ แจจุงเดี๋ยวก่อน! ”

 

 

 

                “ ขอโทษนะที่ต้องให้แกมานั่งหนาวอยู่ข้างนอก แต่แจจุงไม่อยากกลับบ้าน…ไม่อยากเห็นหน้าพี่ชายแล้วต้องร้องไห้อีกแล้ว ” แจจุงเอามือลูบเบาๆกับแมวน้อยที่คลอเคลียอยู่ที่มือตน  เขาออกมานั่งที่เดิมเหมือนเมื่อเช้า แต่ต่างกันคือมันมืดมากแล้วและไม่มีใครอยู่แถวนี้นอกจากเขา  แจจุงปิดเครื่องเมื่อถูกโทรตามซ้ำแล้วซ้ำอีกจากพี่ชาย เรื่องที่พี่ชายทำกับเขามันไม่เกินไปหน่อยเหรอ เห็นแก่ตัว!

                “ รักคนแบบนั้นไปได้ยังไง ” แม้จะเฝ้าถามตัวเองหลายครั้งแต่แจจุงกลับไม่ได้คำตอบ เขาเจ็บ เสียใจ กับความไม่ชัดเจนของอีกฝ่าย แต่พี่ยุนโฮไม่เคยรู้  ถ้าบอกว่าพอแล้วจะทำได้มั้ยนะแจจุง

                “ อย่าปิดเครื่องแบบนี้อีก ” เสียงทุ้มดังขึ้นตรงหน้า เจ้าเหมียวตกใจกระโดดลงจากตักแจจุง  รู้ว่าต้องมาที่นี่เพราะแจจุงไม่เคยไม่ไปไหนไกล  

                “ กลับได้แล้ว มานั่งตากลมทำไมเดี๋ยวไม่สบายอีก ” เสียงพี่ชายยังดังต่อเนื่องแจจุงเอาแต่มองไปทางอื่น

                “ แล้วทำไมมอมแมมแบบนี้แจจุง…ไปไหนมากันแน่ ”

                “ อึก…ฮึก… ”

                “ แจจุง ” เสียงสะอื้นดังขึ้น ร่างสูงตกใจเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมา

                “ หยุดพูดซักที!!...ฮึก… ”

ตุบ!

                “ ไอ่คนเห็นแก่ตัว! ” โทรศัพท์ที่ถืออยู่ถูกโยนใส่พี่ชายอย่างแรง แจจุงยืนประจัญหน้าอีกฝ่าย

                “ ที่บอกให้อยู่ด้วยกันก็พอ แค่นี้เหรอฮะที่พี่ต้องการ…ฮึก…ทำงานบ้าน ทำกับข้าว รองรับอารมณ์เพื่อนของพี่…อึก…หรือปั้นหน้ายิ้มเวลาผู้หญิงคนนั้นบอกว่าจะกลับมาคบกับพี่…ใครมันจะไปทำได้..ฮึก…ใครจะไปทนได้ ”

                “ พี่ขอโทษแจจุง…มันไม่ใช่อย่างที่เราเข้าใจ ” ยุนโฮรู้สึกผิดที่เขาไม่คิดถึงความรู้สึกอีกฝ่าย รู้สึกผิดที่ต้องบอกทุกคนว่าเราเป็นเพียงพี่น้อง

                “ พี่ไม่เห็นจะแคร์แจจุงซักอย่าง…ฮึก..ทำไม่ได้ก็อย่าสัญญาเลยฮะ เพราะความรักของแจจุงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ” แจจุงแน่วแน่กว่าครั้งไหน

                “ พี่ผิดไปแล้วแจจุง…ได้โปรดอย่าร้องไห้เลยนะ พี่รักแจจุง ” มือแกร่งของพี่ชายเช็ดเบาๆที่แก้มเนียน แต่แจจุงเลือกที่จะปัดมันออกอย่างไม่ใยดี

                “ พี่นอนกับเธอ แล้วมาพูดแบบนี้เหรอฮะ!..น่าเกลียดที่สุด!! ” กล้ามากที่พูดคำๆนั้นออกมาทั้งๆที่ภาพที่เขาเห็นมันไม่ใช่

                “ พี่รักแจจุง ”

                “ ฮึก.. ”

                “ พี่รักแจจุง ”

                “ หยุดพูดนะ! ” แจจุงผลักร่างสูงเต็มแรง

                “ พี่รัก… ”

เพี๊ยย!

                ชายหนุ่มหันกลับมาจากแรงตบด้วยน้ำตาที่ไหลอย่างห้ามไม่อยู่ น้อยครั้งนักที่ชองยุนโฮจะร้องไห้ แต่ความรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียแจจุงและเขาเองที่เห็นแก่ตัวเกินให้อภัย หลงลืมไปว่าแจจุงคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต และคนที่เขาต้องแคร์มากที่สุดคืแจจุงไม่ใช่บริษัทต้นสังกัดที่สั่งให้เขาทำนู่นทำนี่

                “ ถ้าพี่พูดอีกที…แจจุงจะไป แล้วไม่กลับมาให้พี่เห็นหน้าอีกเลย ” คำขู่ของแจจุงได้ผล เพราะมันทำให้ชายหนุ่มกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น

                “ แจจุง อย่าไป… ” อย่าร้องไห้ถ้าไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ อย่าทำเหมือนว่าพี่รักแจจุง

                “ พี่ไม่ได้รักแจจุง ” แจจุงยืนยันกับตัวเอง

                “ พี่รัก ”

                “ แต่พี่นอนกับเธอ พี่จูบกับเธอ ” แจจุงนึกถึงภาพที่แสนเจ็บปวดในคืนวันเกิด หรือแม้แต่ตอนกลางวัน

                “ พี่ทำตามหน้าที่ ” ยุนโฮนึกหาคำแก้ตัวไม่ออก ตอนนี้เขาก็เป็นแค่ไอ่เลวในสายตาแจจุง

                “ หึ…คนโง่เท่านั้นที่เชื่อ…พี่คิดว่าแจจุงโง่มากใช่มั้ย!!.. ” แจจุงไม่อยากทนอีกแล้ว ไม่อยากต้องทนคิดมากหรือต้องฝืนทนอะไรอีกต่อไปแล้ว

                “ ไม่ใช่แจจุง…ไม่ใช่ ” แค่จะกอดคนตรงหน้ายุนโฮยังไม่กล้า มือไม้มันสั่นเหมือนไม่ใช่ตัวเขา

               

“ พอเถอะฮะ  ยังไงเราก็เป็นได้แค่พี่น้อง…แค่นี้ก็พอแล้ว ” 

TOBE........

ถ้าจะดราม่าและมึนขนาดนี้  

รู้สึกว่าพาสนี้มึนๆยังไงไม่รู้ค่ะ เฮ่ออ ไม่มีสมาธิแต่งอย่างแรง ขอโทษทุกคนด้วยนะค่ะ - - 

แล้วก็อยากฝากแฟนเพจของฟิกเราทุกเรื่องด้วยนะค่ะ ไปอัพเดตหรือทักทายกันได้ค่ะ เพจอาจจะโล่งๆเพราะพึ่งทำ ^ ^ >>>>https://www.facebook.com/Madame56