Madame56 ☆

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PART 7

 

 

 

 

ยิ่งพยายามหาทางออก ยิ่งเหมือนกับวิ่งเล่นในเขาวงกต ขาเรียวอ่อนแรงลากสังขารของตนเองทรุดลงใต้ต้นไม้ใหญ่  ช่างน่าสมเพศยิ่งนัก เป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิร์แต่กลับมาถูกเด็กไม่ถึงสิบขวบหลอกแถมยังต้องมาตกระกำลำบาก  ไม่ชอบแบบนี้เลย….

 

“ ยุนโฮมารับเราที ” พูดพลางซุกหน้าลงที่เข่า  เนื้อตัวเปียกปอนสั่นเทา

“ มาซักทีสิคนบ้า!!...ฮึก ” ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวเริ่มมืดสวัล  แจจุงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมากลัวจะเจอตัวอะไรแปลกๆ ในใจร้องหาชายหนุ่มผู้เป็นสวามี

“ ทิ้งเราไว้แบบนี้ไม่ได้นะ…ฮึก… ”

 

หมับ!

 

“ กรี๊ดดดด!!! ”

“ องค์หญิง ข้าเองขอรับ ยุนโฮ ” ยุนโฮพยายามดึงสติของร่างบางโดยการเขย่าเบาๆ  พอถูกจับก็สะดุ้งแล้วจู่ๆก็ร้องกรี๊ดออกมา

“ ยุนโฮ…ฮึก…เราจะกลับบ้าน น้องเจ้าพวกนางแกล้งเรา…ฮึก…เราจะฟ้องให้หมดจะฟ้องเสด็จพ่อ ” ร่างเปียกปอนโผลเข้ากอดชายหนุ่มเสียเต็มแรงจนยุนโฮเซไปด้านหลัง เสียงหวานโวยวายร้องห่มร้องไห้หมดรูปองค์หญิงน้อย  หากอยู่ในวังหลวงคงถูกท่านน้าทั้งเอ็ดทั้งปลอบเป็นแน่

“ เราจะจัดการให้หมด…ฮึก…เจ้าด้วย!  ชองยุนโฮ… ” ทั้งๆที่ใช้อ้อมกอดของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่วายทุบแผ่นหลังแบบไม่ยั้งมือ

“ อภัยให้ข้าน้อยด้วยขอรับ… ”

“ ฮือ~~ ” ยุนโฮรู้สึกได้ถึงแรงกอดที่แน่นกว่าเก่าพร้อมกับเสียงร้องที่ดังอยู่ข้างหู  ที่ร้องไห้เพราะหวาดกลัว ที่ร้องไห้เพราะน้อยใจ ที่ร้องไห้เพราะโมโห ที่ร้องไห้เพราะดีใจ  ทั้งหมดนั่นเป็นเหตุผลขององค์หญิงผู้แสนเอาแต่ใจ 

 

 

“ หนาว…เราปวดหัวด้วย…แถมยังปวดเท้าไปหมด ” บ้านหลังน้อยของตระกูลชองวุ่นวายไปหมดเมื่อยุนโฮพาแจจุงแบกขึ้นหลังมาถึงบ้าน องค์หญิงตัวน้อยก็เอาแต่ใจไม่ยอมหยุด กระทั่งกำลังจะนอน

“ เมื่อครู่เพิ่งดื่มยาเข้าไป นอนพักไม่นานก็จะหายเองขอรับ ” ยุนโฮบอกเหตุผลพร้อมยกผ้านวมผืนใหม่คลุมร่างบาง

“ แล้วถ้ามันไม่หายเล่า!!...ขาก็ปวด หนาวก็หนาวไม่มีผ้านวมดีๆกว่านี้หรือไง ” พอโวยวายเสร็จก็ล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหนีชายหนุ่มที่นั่งเฝ้าอยู่ทันที  แสนงอนแถมยังเอาแต่ใจไม่มีใครเกิน  ยุนโฮเลิกผ้าห่มขึ้นเผยให้เห็นเท้าขาวซีดของอีกฝ่ายก่อนจะลงมือบีปนวดเบามือให้องค์หญิงขี้บ่น

“ เจ้า!...ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้…พะ…พอได้แล้ว ” องค์หญิงลุกขึ้นนั่งแล้วชักเท้าหนีการกระทำเกินคาดของยุนโฮ  คนเป็นสามีจะมาทำอะไรแบบนี้ได้อย่างไร  เจ้าคนบ้า ไม่มีสมอง!

“ แม้ที่นี่จะไม่สบายกายเท่าวังหลวง แต่ข้าน้อยจะเป็นผู้ให้ทุกอย่างที่ท่านหญิงต้องการ…นอนลงเถอะขอรับ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา ”

“ ตามใจ! ” แจจุงกระแทกเสียงก่อนล้มตัวนอนลง คอยเหลือบมองการกระทำแสนสบายของยุนโฮ หายปวดจริงๆด้วย  ชักง่วงนอนขึ้นมาแล้วสิ

“ งื้อ… ” ดวงตาคมของชายหนุ่มลอบมององค์หญิงที่หลับตาพริ้มอย่างชอบใจ  สังเกตดีๆเท้าบวมจริงๆด้วย เพราะเป็นองค์หญิงที่เป็นดั่งแก้วเปราะบางทนกับอะไรที่ยากลำบากไม่ค่อยจึงเป็นเช่นนี้ 

“ ยุนโฮ…แม่เจ้าให้เอาลูกประคบมาให้ เห็นข้อเท้าบวมๆ ”

“ ขอบคุณครับท่านพ่อ...ลำบากท่านพ่อท่านแม่จริงๆครับ ”

“ ไม่หรอกยังไงนางก็เป็นครอบครัวเดียวกับเราแล้ว เป็นเมียของลูกชายทั้งคน  พ่อคิดว่าชาตินี้เจ้าจะไม่มีเมียซะอีก ” ยุนโฮยิ้มกับคำพูดติดตลกของท่านพ่อ

“ ท่านพ่อไปนอนเถอะครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว ” ลูกชายคนโปรดรีบเปลี่ยนเรื่องแทบจะทันที

“ งั้นพ่อไปก่อน ”

“ ครับ ”

 

 

รุ่งเช้าแจจุงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงดังบางอย่างจากด้านนอก คนงัวเงียลุกจากที่นอนสบัดผ้านวมออกจากตัวด้วยความเคยชิน เปิดประตูออกแล้วเดินไปตามเสียงเจี้ยวจ้าว 

“ ท่านพี่หายโกรธพวกเรานะเจ้าคะ…นะๆๆๆ ” เด็กสาวทั้งสามรุมล้อมร่างสูงของพี่ชายติดหนึบอย่างกับปลิงที่เกาะขาแจจุงเสียอีก

“ หายโกรธดีมั้ยนะ ” พี่ชายคนโตทำท่าทางครุ่นคิดได้หน้าหมั่นใส้ที่สุดเท่าที่แจจุงเคยเห็น

  “ ดีเจ้าค่ะ!!.. ” สามสาวตะโกนลั่นอย่างดีใจกระโดดกอดพี่ชายเสียยกใหญ่

“ แต่พี่ต้องลงโทษพวกเจ้าก่อน…มาให้พี่จัดการซะดีๆ ” ร่างสูงยิ้มกว้างก่อนลงมือจี้เอวน้องๆทั้งสามอย่างสนุกมือ 

“ คิกๆ…ยอมแล้วเจ้าค่ะ!! คิกๆ  ฮ่าๆ ” เสียงหัวเราะที่แจจุงไม่เคยได้ยินมานานแสนนาน ร้อยยิ้มน่ารักพวกนั้น อดสงสัยไม่ได้ว่าตอนเด็กๆเคยยิ้มแบบนี้หรือเปล่า  ชีวิตที่เคยเงียบเหงาอยู่วังหลวงช่างน่าสมเพชนัก

“ พี่แจจุง! ” ฮวารังร้องบอกเมื่อหันไปเจอพี่สาวยืนมองพวกเขาอยู่

“ พวกเจ้าเล่นอะไรกันเสียงดัง เราตื่นเลยเห็นมั้ย! ” ทำท่ากอดอกเชิดหน้าทำเอาสามสาวเบ้หน้าใส่อย่างไม่ชอบใจ  

“ พวกเรากำลังจะไปวัดกัน ไม่นอนตื่นสายโด่งเหมือนใครบางคนหรอกเจ้าค่ะ! ” หนอยยัยผมเปียฮวาบุนกล้าพูดจากระทบเราเลยเหรอจับตีก้นซะให้เข็ด

“ คนหน้าตาดีเค้าก็ตื่นสายกันทั้งนั้น ท่าทางพวกเจ้าจะนอนไม่พอละสิหน้าตาเลยเป็นแบบเนี้ย!...เชอะ! ” ยุนโฮเอามือกุมขมับสงครามย่อยๆกำลังจะเกิด

“ แบบนี้น่ะแบบไหน  พี่แจจุงนิสัยไม่ดี! ” ฮวาซุนกระทืบเท้าอย่างเอาแต่ใจ

“ ใครกันแน่นิสัยไม่ดี พวกเจ้าแกล้งเราก่อนเมื่อวานนี้สมองเสื่อมหรือไง!...เด็กเตี้ย! ”

“ ท่านพี่ ดูพี่แจจุงสิเจ้าค่ะ  พวกเราไม่ยอม ”

“ น้องสาวตัวร้ายเจ้าก็เหมือนกัน! เราไม่ยอม! ” แจจุงกระทืบเท้าแบบที่ชอบทำบ้าง

“ พอแล้วทั้งคู่นั่นแหละ… ”

  “ เราไม่ยอม เด็กพวกนี้ต้องขอโทษเราก่อนสิถึงจะถูก ”

“ ไม่เจ้าค่ะ! ” สามเสียงร้องบอกพร้อมกัน

“ บอกพวกนางสิยุนโฮ ” แจจุงเริ่มกันไปบังคับคนกลางอย่างยุนโฮ

        “ ทุกคนพอเถอะ เรากำลังจะไปวัดกันนะ ” น้ำเสียงเรียบเฉยของยุนโฮไม่ได้ทำให้แจจุงใจเย็นซักนิดเดียว ชองยุนโฮเองก็เหมือนกันไม่คิดจะต่อว่าเด็กดื้อพวกนี้เลยหรือไง ทำเฉยเมยกับเราอีก

        “ เราไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!...วัดก็ไม่อยากไป! ” ว่าแล้วก็กระทืบเท้าเดินกลับห้องนอนไปอย่างหงุดหงิดใจ  มาอยู่ที่นี่อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจ

“ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ ไม่เห็นต้องง้อเลย ” ฮวารังดึงแขนพี่ชาย

“ พวกเจ้ารอพี่ที่นี่ก่อน ”

 

 

 

                “ องค์หญิง ”

                “ อย่ามาเรียกเราแบบนั้นนะ!....เพราะที่นี่ไม่ใช่วังหลวง ”

                “ แจจุง ”

                “ ห๊า!...กล้าเรียกชื่อเราเลยหรือไง…ไอ่คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ” องค์หญิงน้อยของขึ้นลุกขึ้นยืนตั้งท่าเอาเรื่องชองยุนโฮเสียเต็มที่

                “ องค์หญิง ” ราวกับถูกกวนอารมณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                “ อ่อ เพราะเราว่าน้องสาวแสนดีของเจ้าใช่มั้ย ถึงทำท่าทางกวนอารมณ์แบบนี้ใส่เรา ใช่สิเรามันตัวคนเดียว เจ้าจะสนอะไรก็แค่คนอาศัย! ” ดวงตาแดงก่ำร้อนผ่าวริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงพยายามกลั้นไว้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ

                “ ไม่ใช่เช่นนั้นขอรับ ” ยุนโฮพยายามอธิบาย เพราะไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรให้อีกฝ่ายพอใจ บางครั้งเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องรับมืออย่างไร

                “ เราจะกลับ ไม่เห็นจะอยากอยู่ที่นี่เลย…ไม่อยากอยู่ได้ยินมั้ย!!..หน้าเจ้าเราก็ไม่อยากเห็นซักนิด ออกไป! ” แรงผลักไม่ได้ทำให้ยุนโฮยอมออกไปอย่างที่แจจุงต้องการ ชายหนุ่มผู้ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆมองร่างบางที่คุมสติตัวเองไม่อยู่เหมือนทุกครั้ง ความเอาแต่ใจไม่เคยทำให้ยุนโฮเบื่อหน่าย

                “ ไม่ไปใช่มั้ย…ได้ ” ปรอทความอดทนของแจจุงพุ้งปรี๊ดจนแตกไปเรียบร้อย ร่างบางเดินไปที่กองผ้านวมก่อนใช้กรรไกรคมๆตัด และเริ่มใช้มือฉีกจนเละเทะไปหมด

                “ พอเถอะขอรับ!... ”

                “ ไม่!...อย่ามายุ่งนะ! ” ยุนโฮเองไม่ยอมพยายามคว้ากรรไกรคมออกจากมือแจจุงให้

                “ อ๊ะ…ยุนโฮ ” เพราะเลือดที่ใหลออกจากมือแกร่งทำให้การยื้อแย่งหยุดลง รอยเลือดเลอะที่ผ้านวมขาดวิ่นรวมถึงมือของแจจุงด้วย

                “ ใครใช้ให้มาห้าม ใครใช้เจ้ามายุ่งเรื่องของเรา!...คนสมองทึบ ! ” แจจุงมือสั่นแต่ยังคงต่อว่าอีกฝ่ายเช่นเคย

                “ เลอะหมดแล้วขอรับ ” ผ้าเช็ดหน้าสีเข้มของยุนโฮถูกเช็ดที่มือบางอย่างห่วงใย

                “ ยุนโฮ แจจุง ” ยุนโฮหันไปมองท่านเม่ที่เปิดประตูเข้ามา

                “ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเลือดออกแบบนั้นหละลูก…แจจุงไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ” เพราะเห็นลูกสะใภ้หน้าซีดเซียวดวงตาแดงก่ำนางจึงรีบไปดูอาการแจจุงก่อน

                “ ฮึก…ยุนโฮเค้า… ” แจจุงพูดไม่ออกเพราะตกใจและรู้สึกผิด

                “ ไม่ร้องนะลูก… ” แจจุงตกอยู่ในอ้อมกอดของฮายังแทน

                “ ยุนโฮเค้าเลือดออก…ฮึก…แต่ว่าแจจุงไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ ” แจจุงไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มเอาแต่ซุกหน้าลงกับอกของฮายัง  เธอส่งสายตาบอกให้ยุนโฮออกไปก่อน

                “ ยุนโฮเค้าขัดใจแจจุงเจ้าค่ะ…แจจุงโกรธ แต่เค้าก็ไม่ออกไปซักที…อึก…เค้าจะเจ็บมากมั้ยเจ้าคะ ” แจจุงกลัวว่ายุนโฮจะเป็นอะไรไป กลัวว่าเจ้าคนพูดน้อยจะโกรธ กลัวว่าจะถูกทิ้งจริงๆ กลัวว่ายุนโฮจะไม่สนใจ

                “ ยุนโฮไม่โกรธใครหรอกลูก…แจจุงอย่าร้องไห้นะ ” ฝ่ามืออุ่นของคนเป็นแม่ลูบผมยาวสลวยของแจจุงปลอบโยน

                “ ต่อให้ทุกคนเกลียดแจจุง  แจจุงไม่สนใจแต่ถ้าเป็นยุนโฮ…ฮึก..ไม่เอาเจ้าค่ะ ถ้าถูกเกลียด ฮืออ ” ฮายังโดนกอดแน่นกว่าเดิมและแรงสั่นของการสะอื้น

                “ โถ่  แจจุง…ไม่ร้องนะคนดี ”