Fic 형제 {ฮยองเจ} YUNJAE Part17 [จองฟิก]
posted on 03 Jan 2012 14:45 by madame56 in OldFic-HYUNGJE-YUNJAEเปิดจองฟิก เพื่อรับจำนวนเล่มที่จะจัดพิมพ์ค่ะ
ฟิคมีประมาณ 300 หน้า ราคาก็ประมาณ 300บาท *ทั้งนี้ไม่รวมค่าจัดส่ง
ค่าจัดส่งEMS ราคา 50 บาท ลงทะเบียน30บาท
เนื่องจากมีการผันผวนอาจปรับลดราคาลงหรือขึ้น = =; แล้วเราจะแจ้งให้ทราบ
ผู้ที่ต้องการจอง ต้องทำดังนี้
ส่งเมลมาที่ madame.56@hotmail.com หรือตามไปที่ทวิต @madame56 ก็ไ้ด้ค่ะ สอบถามได้ทุกเรื่อง
เรื่อง จองฟิค
ชื่อเล่น หรือ ชื่อจริง หรือ นามแฝง แล้วแต่คุณ
จำนวนฟิคที่จะจอง x เล่ม
เปิดจองฟิค เรื่อยๆเปื่อยๆ *หากยอดจองไม่ถึง 40 เล่ม[ไม่เยอะเนอะ - -] จะมีการ เลื่อนวันจองออกไปเรื่อยๆ เพราะไม่งั้นจะมีการขาดทุนเกิดขึ้น = =; และทำให้เราหมดตูด
เมื่อส่งมาจองแล้วจะทำการอัพเดทรายชื่อค่ะ
*จะเปิดให้โอนเงินหลังจากจองครบ *ยังไม่ทราบวันที่แน่นอน - -
แจจุงกลับมาที่ห้องใหญ่โต เขาเกลียดที่นี่ เกลียดโซฟา เกลียดเตียงนอน….เกลียดทุกอย่างที่ทำให้นึกภาพวันที่พี่ชายทำร้ายเขา…..
“ ไปอาบน้ำสิ…เดี๋ยวออกมากินข้าวกัน ” ยุนโฮมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ว่าเจ็บปวดไม่แพ้กัน
“ แจจุงว่าจะท่องหนังสือแล้วเข้านอนเลย พี่ทานคนเดียวเถอะฮะ ” แจจุงเสหน้านี แล้วเดินเข้าห้องนอนของตนไป
“ นายยังไม่ได้กินข้าวเย็นไม่ใช่เหรอ ”
“ ไม่หิวฮะ ”
“ เดี๋ยวก็ป่วยอีก ”
“ ทำไมฮะ….ถ้าป่วยแล้วพี่จะสนใจใยดีแจจุงหรือไง ” ใบหน้าหวานของน้องชายฉายแววเจ็บปวด เมื่อได้รับคำตอบจากอีกฝ่ายยิ่งทำให้รู้สึกน้อยอกน้อยใจ แจจุงเสหน้าหนีพร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออย่างผิดหวัง
“ ฉันเป็นห่วง ”
“ โกหก ” น้ำเสียแผ่วเบาของแจจุงดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะเดินหนีเข้าห้องไป
แจจุงอ่านหนังสืออยู่ค่อนคืน ซึ่งยุนโฮก็คงเหมือนกันในความคิดของแจจุง เขาปิดหนังสือวิทยาศาสตร์เล่มหนาลง ก่อนเดินออกนอกห้องเพื่อไปหาน้ำดื่มก่อนจะกลับมานอนเอาแรงเพราะรู้สึกง่วงเต็มที แจจุงชงักเท้าเมื่อเห็นพี่ชายนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา คงไม่ได้รอเขาอยู่หรอกใช่มั้ย ยุนโฮรู้ว่าแจจุงจะออกมาดื่มน้ำก่อนนอนทุกคืนและเขาก็อยากเห็นหน้าน้องชายก่อนนอนเหมือนกัน
“ มาดื่มน้ำเหรอ ”
“ ฮะ ” แจจุงตอบกลับ แล้วเดินผ่านหน้าพี่ชายเข้าครัวไป เขาหยิบแก้วที่คว่ำอยู่ออกมาแล้วเทน้ำเย็นลงแก้วหากแต่ยังไม่ทันที่มันจะเต็มแก้วดีน้ำใสๆก็กระชอกกออกจากแก้วด้วยแรงกอดจากคนด้านหลังแจจุงวางขวดน้ำลง ยืนนิ่งรอคนที่อยู่ได้หลังพูดอะไรซักอย่าง
“ อย่าทำแบบนี้แจจุง…อย่าเมินฉัน ” ……ใบหน้าของพี่ชายซุกลงที่ซอกคอหอมกรุ่น
“ อย่าเกลียดฉันเลยนะ ” น้ำเสียงของพี่ชายสั่นไหว แจจุงกำมือแน่น คิดจะทำอะไรกันแน่
“ ไม่ยุติธรรม….ทำไมฮะ ทีพี่ชายยังเมินแจจุง ทีพี่ยังเกลียดแจจุงได้เลย….แล้วทำไมแจจุงจะทำไม่ได้ ”
“ ขอโทษ ” ที่ผ่านมาเขาแย่มากสินะ ที่ผ่านมาเขาทำร้ายแจจุง ทั้งๆที่คนๆนี้ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ความรู้สึกที่ค่อยๆเปลี่ยนไปในตอนนี้ มันทำให้เขาอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องเลวร้ายทั้งหมดเสียตอนนี้
“ ปล่อยเถอะฮะ ” แจจุงพยายามขืนตัวออก
“ ขอโทษ ” พี่ชายยังกอดแจจุงเอาไว้แน่นและพยายามกอดอีกฝ่ายด้วยแรงที่มี
“ บอกให้ปล่อยไงฮะ ”
“ ฉันขอโทษ ” ยุนโฮยังไม่ยอม
“ แจจุงบอกให้ปล่อยไง!...พอเถอะฮะกับคำขอโทษของพี่…ฮึก…มันสายไปแล้ว ” แจจุงสบัดตัวออกได้สำเร็จ ใบหน้าขาวของน้องชายอาบไปด้วยน้ำตา
“ ถ้าแจจุงร้องไห้…ฮืออ…พี่จะมีความสุขใช่มั้ย…ฮือ…พอใจหรือยังฮะ!! ” แจจุงตีพี่ชายแรงๆ สองสามที
“ ไม่ใช่นะแจจุง ”
“ แจจุงโกรธพี่ โกรธจริงๆนะฮะ…ฮึก…พี่ทำแบบนี้ทำไม…พี่ฆ่าแจจุงก็ได้ แต่อย่าทำแบบนั้นอย่าทำเหมือนรักแจจุงมากกว่าคำว่าน้องชาย...ฮึก…พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นใช่มั้ย ” เกินคำว่าน้องชายงั้นเหรอ….เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน หรือความรู้สึกบ้าๆที่เกิดขึ้นกับเขาจะเป็นแบบที่แจจุงบอก
“ แจจุงขอโทษที่คิดกับพี่เกินพี่ชาย…ฮึก…แต่แจจุงจะหยุดมันให้ได้ พี่อย่าห่วงเลยฮะ ”
“ วะ…ว่าไงนะ ” ยุนโฮถามเสียงแผ่วอย่างไม่อยากเชื่อ
“ แจจุงรักพี่ชาย ไม่ใข่แบบพี่น้อง แต่แบบคนรัก ” พี่ชายนิ่งไปเหมือนหาเสียงตัวเองไม่เจอ
“ พี่คงรับไม่ได้ เพราะฉะนั้น แจจุงจะไปเองฮะ ตอนนี้เลย ” ทั้งๆที่ได้บอกรักพี่ชาย แต่ตัวเองกลับไม่มีความสุขเลย แจจุงปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออก แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนตัวเอง ใช่ เขาต้องไปจากที่นี่ตอนนี้เลย ไปให้พ้นหน้าพี่ชาย
“ พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่าแจจุง…นายพูดอะไรออกมาห๊ะ!! ” พี่ชายกระชากเสียงถามอย่างโมโห สับสนกับความรู้สึกตัวเอง
“ ก็อย่างที่พี่เข้าใจไงฮะ ”
“ นายไม่ควรคิดกับฉันแบบนั้นไม่ใช่หรือไง! ” ใช่ เขาก็เหมือนกันไม่ควร
“ ทีพี่….ทีพี่ยัง ขืนใจแจจุงเลย!...แล้วเรื่องแค่นี้ทำไมแจจุงจะทำไม่ได้….แต่ไม่ต้องห่วงหรอกฮะ น้องชายคนนี้จะไปให้ไกลสายตาพี่เอง ” สายตากลมเด็ดเดี่ยวแบบนั้นยุนโฮไม่เคยเห็นมาก่อน แจจุงกำลังจะไปจริงๆสินะ
“ แจจุง!..ทำไมมาดึกๆดื่นๆหละเนี่ย ” จุนซูในชุดนอนถามขึ้นอย่างร้อนรน จู่ๆก็โทรมาบอกให้มาหาหน้าบ้าน แถมยังร้องไห้มาอีกแล้ว
“ ขะ..ขอโทษนะ…แจจุงไม่มีที่ไปแล้ว ”
“ เข้ามาก่อนเถอะ ข้างนอกหนาวมากนะ ” จุนซูดึงแจจุงให้เข้ามาในบ้าน ดูสิเสื้อผ้าก็ไม่ได้เอามาซักอย่าง พี่ยุนโฮใจร้ายอะไรกับแจจุงอีกเนี่ย
“ มือเย็นมากเลย รอนี่นะเดี๋ยวฉันเอานมอุ่นๆมาให้ดื่ม ” แจจุงพยักหน้ารับ มือบางสั่นเทาเพราะอากาศเย็นข้างนอก เขาออกจากบ้านมาโดยมีเงินค่าเเท็กซี่เท่านั้น ใบหน้าซีดพยายามกลั้นก้อนสะอื้นอย่างเต็มที่
“ ดื่มนมก่อนนะแจจุง….อย่าร้องไห้สิ ” จุนซูยื่นแก้วนมให้แจจุงก่อนเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายอย่างเห็นใจ
“ ขอโทษจริงๆนะที่มารบกวนตอนดึก ”
“ ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่ ”
“ ขอบคุณจริงๆนะจุนซู… ”
“ กับพี่ยุนโฮน่ะ…ทะเลาะกันมาอีกแล้วเหรอ ” แจจุงไม่ตอบ แต่มันก็ทำให้จุนซูพอจะรู้คำตอบ
“ คืนนี้นอนกับฉันก่อนแล้วกันนะ…พรุ่งนี้ก็ต้องไปสอบอีก เรื่องชุดไม่ต้องห่วงนะใส่ชุดฉันไปก่อน ” แจจุงมองหน้าจุนซูอย่างขอบคุณ ทุกคนใจดีกับเขาเสมอยกเว้นพี่ชาย
เช้าของการสอบวันที่สองได้เริ่มขึ้น จุนซูเดินจูงมือแจจุงลงมาจากห้องชั้นบน พ่อกับแม่ของจุนซูยังไม่รู้ว่าเพื่อนมานอนที่บ้าน
“ อ้าว..แจจุง มาไงมาไงจ่ะเนี่ย ” คุณแม่ร้องถามเมื่อเห็นเพื่อนของลูกชายคนเล็กเดินก้มหน้าก้มตาลงมาจากชั้นบน
“ สวัสดีฮะ คุณลุง คุณป้า….เอ่อ… ” แจจุงไม่รู้ว่าผู้ชายตัวสูงๆ ใบหน้าคล้ายๆกับจุนซูเป็นใครจึงได้แต่มองอีกฝ่ายเท่านั้น
“ อ่อ นี่พี่ชายฉันเอง พี่จุนโฮ….แจจุงเค้ามาช่วยจุนซูติวหนังสือน่ะครับเลยมาค้างโดยไม่ได้บอก ” จุนซูช่วยแก้ตัวให้
“ สวัสดีฮะพี่จุนโฮ ” แจจุงโค้งหัวทักท้ายพี่ชายจุนซูที่เขาไม่เคยเจอมาก่อนไม่ว่าจะมาบ้านนี้ก็ครั้ง
“ สวัสดีแจจุงสินะ จุนซูเล่าให้พี่ฟังบ่อยๆ ” พี่ชายตัวสูงยิ้มอ่อนโยนมาให้ในแบบที่แจจุงไม่เคยได้รับใบหน้าหวานก้มลงอย่างเจ็บปวดเมื่อนึกถึงอีกคน คนที่เอาแต่ทำร้ายเขา
“ เอ่อ…ทานข้าวกันเถอะครับทุกคน ” จุนซูเห็นท่าทางไม่ดีรีบชวนแจจุงและทุกคนทานข้าวเช้า
“ รับกวนด้วยนะฮะ ” แจจุงบอกอย่างเกรงใจ เรียกร้อยยิ้มเอ็นดูจากทุกคนโดยเฉพาะจุนโฮ
“ รีบทานเถอะจ่ะเด็กๆวันนี้สอบนะ….ถ้าไปสายจะแย่เอานะ ” คุณป้าบอกก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มทานก่อน
“ เดี๋ยววันนี้ผมไปส่งน้องๆเองครับ ” พี่จุนโฮพูดขึ้นอย่างใจดี
“ แหม เฮีย ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยไปส่งนะ ” จุนซูเอ่ยแซวพี่ชายขณะตักข้าวเข้าปาก
“ เงียบน่าเจ้าเปี๊ยก…ก็ทุกทีแฟนหัวเถิกเรามารับไปไม่ใช่หรือไง ” พี่ชายเอามือขยี้หัวน้องชายอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่วายทิ้งคำพูดเหน็บแนมให้เจ็บใจ
“ โหย อย่ามาว่าพี่ยูชอนนะ ออกจะน่ารัก ” น้องชายยิ้มตาหยี เพราะป่านนี้ยูชอนคงจะรออยู่หน้าบ้านแต่ไม่กล้าเข้ามาเพราะรู้ว่าเฮียกับป๊าพักร้อนอยู่บ้านเป็นเดือนๆ
“ ยังไงแจจุงก็ช่วยดูคู่นี้หน่อยนะ ถ้าเห็นอะไรออกนอกลู่นอกทางบอกรีบบอกพี่ได้เลยนะจะได้รีบจัดการ ”
“ อะ…ฮะ ”
“ โถ่เฮีย เงียบเถอะน่า~….อิ่มแล้วด้วย ไปรอหน้าบ้านนะ แจจุงทานให้หมดนะ….สวัสดีครับป๊า…หม่าม๊า ” คนตัวเล็กวิ่งไปกอดป๊า กับหม่าม๊า ก่อนรีบวิ่งออกจากบ้านไป ป่านนี้พี่ยูชอนยืนรอเมื่อยแล้ว
“ เจ้าห้อยนั่นมารอตั้งแต่เช้าแล้วละสิเลยรีบออกไปต้อนรับขนาดนั้น ”
“ เอาน่า น้องรักของน้องนะ ” คุณป้าอดที่จะแก้ตัวแทนไม่ได้ ก็ยูชอนออกจะน่ารัก ช่างเอาอกเอาใจถูกใจเธอเหลือเกินนี่หน่า
“ ป๊าพูดอะไรบ้างสิครับ ” จุนโฮคนหวงน้องเริ่มหาพวก
“ น้องเราดื้ออย่างกับอะไรดี คิดว่าจะห้ามกันได้เหรอ ” คุณลุงก็เริ่มจะเห็นด้วย กลายเป็นจุนโฮที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์กับน้องเขยอยู่คนเดียว
“ พี่ยูชอนเป็นคนดีนะฮะ แจจุงรับรอง ” แจจุงอดแก้ต่างให้ไม่ได้
“ อย่างงั้นเหรอครับแจจุง ” จุนโฮหันมายิ้มให้ร่างบาง แจจุงมองตอบกลับแล้วยิ้มหวานให้ เล่นเอาชายหนุ่มใจเต้นแบบไม่เคยเป็นกับเด็กอายุสิบห้า แต่เขายี่สิบกว่าเข้าไปแล้ว
จุนโฮที่ขับรถเหลือบมองกระจกหลังอยู่ตลอดเวลา ก็น้องชายจอมแสบของเขาดันไปนั่งข้างหลังกับแฟนแล้วให้แจจุงนั่งข้างหน้ากับเขา แถมยังจู๋จี๋กันไม่เลิกอีก อยากต่อยปากคนว่ะ
“ ไม่เอาอะ พี่ยูชอนพาเค้าไปสิ นะๆ…เค้าไม่อยากไปคนเดียว ” เสียงจุนซูที่เอาแต่อ้อนแฟนดังขึ้น
“ ก็ได้ครับ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะตัวเล็ก ”
“ แฮะ…แฮ่ม! ” จุนโฮกระแอมขัดจังหวะคนสวีทกันโต้งๆ จนแจจุงต้องเริ่มชวนคุย
“ พี่จุนโฮทำงานอะไรเหรอฮะ ” เสียงหวานถามขึ้น
“ อ่อ…พี่เป็นทหารเรือน่ะครับ ” จุนโฮพูดพร้อมส่งสายตาหวานๆไปให้แจจุง
“ ฮะ…ไม่มองทางเหรอฮะพี่จุนโฮ ” แจจุงชี้บอกเมื่อถูกสายตาหวานๆของอีกฝ่ายจ้องเอาๆ
“ อ่อ…ครับ ก็มีอย่างอื่นน่ามองกว่าทางข้างหน้านี่หน่า ” ดวงตากลมๆ ปากแดง แก้มใสๆของน้องแจจุง ทำไมน่ารักแบบนี้เนี่ย
เพียงไม่นานรถของจุนโฮก็ขับมาจอดหน้าโรงเรียน จุนซูกับยูชอนลงไปแล้วแต่แจจุงเปิดประตูไม่ออก เอาอีกแล้วไอ่ลูกไม่รักดี จุนโฮบ่นในใจ
“ รอเดี๋ยวนะแจจุง รถพี่มันเก่าไปหน่อย ” จุนโฮวิ่งลงจากรถ แล้วเดินไปงัดประตูเปิดออกให้แจจุง ต้องให้ลงมือเองทุกที
“ ขอบคุณมากฮะ….อ้าวจุนซูไปไหนแล้ว ”
“ รายนั้นน่ะเหรอ เข้าโรงเรียนไปกับแฟนแล้ว ไม่สนใจพี่ชายคนนี้เลยเจ้าเปี๊ยก ”
“ พี่ยูชอนเป็นคนดีนะฮะ ”
“ หืม…เราพูดประโยคนี้สองรอบแล้วนะแจจุง ” แจจุงเอามือปิดปากที่เผลอหลุดปากพูดจาซ้ำๆออกไป เป็นนิสัยไปแล้วนี่หน่า
“ ฮ่าๆ….เรานี่น่ารักจังเลยนะ ”
“ งั้นแจจุงเข้าโรงเรียนก่อนดี….อ่ะ!! ” แรงกระชากของใครบางคนทำให้แจจุเซถลาไปจนเกือบล้ม
“ แจจุง! ” พี่ชาย
“ คุณเป็นใคร แล้วนี่ยังไงทำไมมากับน้องผม ” ยุนโฮถามเสียงแข็ง ดวงตาเรียวมองจุนโฮที่สูงกว่านิดหน่อยเพราะอายุมากกว่าอย่างไม่เป็นมิตร
“ ฉันชื่อจุนโฮ เมื่อคืนแจจุงไปค้างบ้านเรา ” ค้างบ้านใครที่ไหนก็ไม่รู้งั้นเหรอ
“ แจจุงขอตัวก่อนนะฮะ ขอบคุณที่มาส่ง สวัสดีฮะ ” แจจุงพูดรัวเร็ว บิดแขนออกจากมือพี่ชายแล้วเดินเข้าโรงเรียนไป
“ แจจุง รอก่อน! ” ยุนโฮวิ่งตามเข้าไปทิ้งให้จุนโฮยืนงงกับสถานการณ์แปลกๆของพี่น้องคู่นี้
“ อย่าเดินหนีจะได้มั้ย! ” แจจุงหนีไม่พ้น
“ ทำไมฮะ ” แจจุงมองหน้าเขาแต่สายตากลับว่างเปล่า ไม่เหมือนเคย
“ ไปค้างบ้านมันมาเหรอ มันเป็นใคร! ” พูดจาแบบนี้ทำไม ทั้งๆที่ไม่รู้จักอีกฝ่ายเลยซักนิด
“ สนใจทำไมฮะ ” ใช่ จะสนทำไมชองยุนโฮ เมื่อคืนเขาก็แค่นอนไม่หลับ ก็แค่พยายามโทรหาแจจุง รอจนเช้าแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา
“ พี่ไม่ต้องทำอีกแล้วฮะ…ไม่ต้องทำตามที่พ่อกับแม่บอก พี่ไม่ต้องรับผิดชอบแจจุงอีกแล้ว…เราอยู่ห่างกันดีที่สุดฮะ ” ยุนโฮกำมือแจจุงแน่นเมื่อได้ยินประโยคนั้น ฉันไม่เคยได้ดูแลนายอย่างดีด้วยซ้ำแจจุง
“ ฉัน… ” ยุนโฮพูดไม่ออก
“ จากกันตรงนี้นะฮะ…. ” มือที่ถูกจับไว้แน่นค่อยๆคลายออกเพราะคนร่างบางกำลังจากเขาไป…..
ฉันไม่อาจฉุดรั้งนายได้ใช่มั้ย
สองวันต่อมา สถานีรถไฟกวางจู
“ แจจุงมาแล้ว! ” ร่างบางกระโดดกอดชางมินที่ปั่นจักรยานมารอรับเขาทันทีที่โทรบอกว่าจะกลับวันไหน
“ สอบเป็นไงบ้าง ”
“ ก็ดี แจจุงว่าทำได้นะ คิกๆ ” รอยยิ้มของแจจุงที่ชางมินชอบ แต่ไม่สดใสเหมือนเคย
“ ไปเถอะ หาอะไรกินกัน ฉันเลี้ยงเอง ” ชางมินคว้ามือแจจุงให้ไปซ้อนท้ายจักรยานของตน
“ จริงๆเหรอ ชางมินเลี้ยงจริงๆนะ! ” คนตัวสูงกว่าหัวเราะชอบใจกับอีกฝ่ายที่เขย่าแขนถามเขาไม่หยุด
“ จริงสิ ถ้าช้าไม่เลี้ยงแล้วด้วย ”
“ โหย อย่ารีบซี่~ ” ว่าแล้วก็กระโดดซ้อนท้ายทันที มือบางกำเสื้อชางมินแน่น เพราะอีกฝ่ายแกล้งเขาโดยการปั่นจักรยานส่ายไปส่ายมาเหมือนที่ชอบทำ
“ นี่! อย่าแกล้งสิ เดี๋ยวแจจุงก็ตกลงไปเหมือนตอนนั้นหรอก ” คนเคยเจ็บตัวเพราะโดนแกล้งว่าหน้ามุ่ย ตอนนั้นร้องไห้แทบตาย สมน้ำหน้าชางมินเลยโดนคุณน้าตี
“ โตแล้วคงไม่โง่ตกลงไปหรอกใช่มั้ย ”
“ หนอย! นี่ว่าแจจุงโง่เหรอ ” ชางมินหัวเราะชอบใจกับท่าทางของแจจุง
“ หยุดหัวเราะนะ เดี๋ยวจะกินให้หมดตัวเลย ” มือบางฟาดแรงๆที่หลังของคนตัวสูงกว่า
“ ครับๆ ผมขอโทษ ”
มีคนเคยบอกว่า เราจะเห็นค่าของใครบางคนก็ต่อเมื่อเขาได้จากไปแล้ว มันคงจะจริง ผมนึกถึงเขาตลอดเวลา ที่ตรงนั้น ในครัว อาหารอร่อยๆ หรือแม้แต่ในห้องนอนพื้นที่ข้างๆ มันช่างว่างเปล่า
“ คืนนี้มีคอนเสิร์ตที่ช่อง kbs นะยุนโฮ…รีบไปขึ้นรถเถอะ ” ยุนโฮลุกจากโซฟาหน้าทีวี แล้วเดินตามผู้จัดการไปเหมือนอย่างเคย ช่วงนี้เขางานหนักมากๆ เพราะปิดเทอมและเขาก็กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย รอสอบอีกไม่กี่อาทิตย์
“ วันนี้ก็ระวังเรื่องลีจียอนด้วยหละ ทางผู้ใหญ่เค้าเตือนมา ” ผู้จัดการหมายถึงนักร้องหญิงที่เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นาน เพราะความสวยใส แต่น้ำเสียงและท่าเต้นไม่เอาไหน พยายามเข้ามาเกาะแกะกับยุนโฮ
“ครับพี่ ”
“ อาทิตย์หน้านายมีถ่ายแบบชุดนักเรียน สตูดิโอแถวชานเมือง…จะได้พักการขึ้นเวทีหน่อย ช่วงนี้นายดูเหนื่อยๆ ”
“ ครับพี่….นั่นนิตยสารที่เพิ่งออกเดือนนี้เหรอครับ ”
“ อืมใช่….นายแบบหน้าคุ้นๆว่ะ ”
“ ผมขอแล้วกันพี่ ” ยุนโฮดึงนิตยสารมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเป้ทันที รูปของแจจุง รูปที่ก่อนหน้านี้เขาทำลายเองกับมือ แต่ตอนนี้เขากลับอยากจะเก็บมันไว้ เก็บให้ดีที่สุด
“ แต่ว่า…. ”
‘ นะค่ะน้องแจจุง…พี่ขอร้อง ถ้าไม่ได้แจจุงพี่แย่แน่ๆ ทางเจ้าของเขาอยากได้แจจุงมาถ่ายจริงๆ ’
“ ก็ได้ฮะ… ”
‘ ขอบใจนะแจจุง งั้นเจอกันที่สตูดิโอเจเคแถวชานเมือง ตอนแปดโมงนะ ’
“ เฮ่อ ” แจจุงถอนหายใจกับพี่จูยอนที่โทรมาตามเขาไปถ่ายแบบอีกครั้งในอาทิตย์หน้าซึ่งก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน
“ ชางมินไปเป็นเพื่อนกันนะ ” หันไปอ้อนอีกคนที่กำลังโซ้ยรางเมง
“ ฉันยังช็อคไม่หายเลยนะที่นายถ่ายแบบนี่อะ…นี่จะไปอีกเหรอ ” ทำเป็นไม่สนใจ แต่จริงๆแอบฟังอยู่ตลอดเลยสินะ
“ นะๆ ยังไงแจจุงก็รับปากพี่จูยอนไปแล้ว…ถ้าชางมินไม่ไปนะ แจจุงก็ต้องไปคนเดียว กลับคนเดียว ”
“ หยุดพูดเลย…ไปก็ได้ ” ยกมือห้ามปรามอย่างเบื่อหน่าย
“ เย่! ใจดีที่สุดเลย! ” แรงกอดจากคนข้างๆเกือทำให้ชางมินลมลงไปนั่งที่พื้นแต่แจจุงนี่ตัวหอมจริงๆเลยน้า~
“ รีบทานราเมงให้หมดเถอะ จะได้ไปสมัครงานกัน ”
“ อิ่มแล้วอะ ชางมินทานให้หมดเลยนะ ” แจจุงเลื่อนชามราเมงที่ยังเหลือเส้นอยู่เต็ม แต่เนื้อหายไปหมดแล้ว
“ มีแต่เส้น วันหลังเหลือไอ่พวกเนื้อไว้ให้เพื่อนบ้างก็ได้นะ ” บ่นแต่ก็เลื่อนชามมาทานจนหมด
“ ไม่เหนื่อยไปเหรอ ทำตั้งแต่ห้าโมงถึงเที่ยงคืนเลยนะ ” ชางมินบ่นแทน แจจุงเลือกทำงานร้านอาหาร เพราะต้องหาเลี้ยงตัวเอง ไม่อยากใช้เงินพี่ชาย
“ ช่วงนี้ปิดเทอมก็ทำเจ็ดโมงเช้าถึงหกโมงเย็น ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเปิดเทอมก็ต้องทำช่วงค่ำอยู่แล้ว ”
“ แต่ว่า นายจะไหวเหรอ ”
“ ไหวสิ…ต้องไหว ” บอกพร้อมรอยยิ้ม ยิ้มที่ไม่เหมือนเคย…พี่ชายทำอะไรนายกันแน่แจจุง
“ นี่ก็มืดแล้ว กลับบ้านเถอะ ” แจจุงพยักหน้ารับ เขาต้องนอนที่บ้านคนเดียวแม้มันจะไม่ใหญ่มากแต่การอยู่คนเดียวนี่มันเหงาจริงๆ บ้านที่ไม่มีครอบครัวเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว แจจุงมองไปรอบๆห้องนอนของตัวเอง มันยังเหมือนเดิม แต่ไม่มีอีกแล้วเสียงตึงตังเวลาพี่ยุนโฮซ้อมเต้นในห้อง แต่เครื่องครัวกระทบกันเวลาแม่ทำกับข้าว หรือเสียงพ่อที่พยายามง้อแม่เวลางอนกัน ไม่มีเสียงหัวเราะอีกแล้ว
“ ทำไมทุกคนทิ้งแจจุง…ฮึก…แม่ฮะ ” เป็นอีกคนที่กอดตัวเองร้องไห้ เป็นอีกคืนที่ไม่เหลือใคร
edit @ 3 Jan 2012 14:53:13 by Madame56 ☆
edit @ 3 Jan 2012 15:41:29 by Madame56 ☆
edit @ 3 Jan 2012 15:44:20 by Madame56 ☆
edit @ 5 Jan 2012 17:45:18 by Madame56 ☆
#1 By Madame56 ☆ on 2012-01-03 15:47