Madame56 ☆

 

 

 

 

 

 

 

 

“ ตกลงพี่ชายง้อเราหรือยังอ่ะ ” แจจุงเอาแต่นั่งครุ่นคิดเรื่องที่ชางมินพูดจนงานเลิก  ตอนอยู่บนเวทีพี่ก็หันมามองเราบ่อยๆ แต่เรากลับไม่ได้ยิ้มให้เลย ก็เพราะชางมินแท้ๆที่ทำให้คิดมากแบบนี้….พี่ชายนะพี่ชาย แทนที่จะง้อเราเยอะกว่านี้แท้ๆ  หรือเป็นเพราะเราใจอ่อนเร็วไปอ่ะ…..

                “ ไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวมากเลย ” ยุนโฮที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินมาจับมือขาวของน้องชายไว้

                “ พี่ยุนโฮครับ…ผมไปด้วยนะ กำลังหิวเหมือนกัน…มีร้านแนะนำด้วยนะครับ ”  สองพี่น้องมองชอนบุนที่เอ่ยเรียกพวกเขาไว้

                “ งั้นเหรอ…ได้สิ ไปกันเยอะๆจะได้สนุก ” พี่ชายตอบรับชอนบุนแทบจะทันที

                “ งั้น…พี่ไปกับชอนบุนเถอะฮะ…แจจุงจะกลับก่อน ” แจจุงบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของพี่ชาย….เขาไม่เห็นอยากจะไปเลย

                “ ทำไมหละ…ไปด้วยกันเถอะ ”

                “ คือพรุ่งนี้มีสอบย่อยคาบแรกเลยฮะ แจจุงไม่อยากไปสาย ” ตอบคำถามทั้งๆที่เอาแต่หลบตาเขาแบบนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ

                “ ขอเวลานอกแป๊บนึงนะชอนบุน ” ยุนโฮดึงมือแจจุงให้เดินตามเขาไปที่มุมสงบ

                “ บอกสิแจจุง ” คำพูดของพี่ชายทำให้แจจุงต้องเงยหน้ามองอย่างสงสัย

                “ บอกสิว่าอยากได้อะไร… ” เขาไม่เข้าใจ พี่ชายจะให้บอกอะไร….เขาไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น นอกจากหัวใจของพี่….ถ้าบอกแบบนี้แล้วจะได้มั้ย?....จะได้หัวใจของพี่หรือเปล่า

                “ ทำไมฮะ ” พี่จะให้แจจุงเหรอ

                “ ฉันแค่อยากให้เราไปกินข้าวด้วยกัน…แต่นายก็เอาแต่อ้างเรื่องเรียน…ยังไม่หายโกรธเหรอ อยากให้ฉันทำอะไร บอกมาสิ ” เขาตกเป็นทาสแจจุงโดยไม่รู้ตัวเสียแล้วสิ

                “ ไม่ฮะ แจจุงไม่ได้อยากได้อะไร ” โกหกชัดๆ….

                “ ขอร้องหละแจจุง ” …ฉันกำลังจะเป็นบ้าที่เห็นนายทำตัวห่างเหินแบบนี้

                “ อยากไปกับพี่แค่สองคน….ได้มั้ยฮะ ” แจจุงกัดริมฝีปากแน่นหลังจากพูดจบ

                “ ทำไมจะไม่ได้หละ…แค่สองคนนะ ” ยุนโฮยิ้มเมื่อเห็นน้องชายพยักหน้ารับ

 

ชอนบุนจับจ้องที่มือของสองพี่น้องที่เกาะกุมกันแล้วกำลังเดินมาทางเขา  แจจุงที่เอาแต่ก้มหน้า….แต่พี่ยุนโฮกลับยิ้มเหมือนพอใจอะไรซักอย่าง

                “ ขอโทษทีนะชอนบุน….คือเราสองคนคงไม่ไปทานข้าวข้างนอกแล้วหละ ต้องรีบกลับน่ะ พรุ่งนี้พี่มีงานแต่เช้า…โทษทีนะ ” พี่ยุนโฮพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จนเขาต้องพยักหน้ารับ

 

 

 

 

                Rrrrrrrrrrr

 

                “ ฮัลโหล ”

                “ ……… ”

                “ ถ้ายังเอาแต่เงียบ ผมจะวางสายเดี๋ยวนี้ ” อะไรกัน  โทรมาแล้วก็ไม่พูด คิดว่าตัวเองอึดอัดเป็นคนเดียวหรือไงปาร์คยูชอน!

                “ จะเลิกจริงๆเหรอจุนซู ”

                “ ……. ”

                “ เรา….ไม่ได้รักกันเหรอ ” รักสิ  รักมากด้วย

                “ รัก….ผมรักพี่มาก ” 

                “ ฟังพี่ให้ดีนะจุนซู……

 

どんな未来描いてるの？
อนาคตที่คุณวาดไว้จะเป็นยังไงกันนะ

幼い頃の君の姿を空に浮かべて見つけた一番星
ดวงดาวดวงแรกที่ผมเห็นเมื่อยามเช้าตรู่ .. เหมือนที่ผมจินตนาการช่วงต้นของคุณบนท้องฟ้า

今、君に上げよう
ตอนนี้ .. ผมจะมอบมันให้กับคุณ

何度も何度も歌うよ　大切な君のために
ผมจะร้องเพลงเพื่อคุณ .. คุณผู้ซึ่งเป็นที่รัก .. ไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม

この世で一つの確かな宝物 believe in love
เพียงสิ่งล้ำค่าบนโลกนี้ Believe in love

You're the only love, forever.

たとえ　どんな時だって守り抜く自信あるさ
ผมสัญญาว่า .. ผมจะปกป้องคุณไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

心に刺さった棘とげを抜いたなら
เมื่อเราสามารถฝ่าฟันอุปสรรคภายในหัวใจ

抱き合って果てしない　夢を見よう 

จินตนาการความฝันอันเป็นนิรันดร์สิ .. ในอ้อมกอดของกันและกัน

何度も何度も　叶えよう　君が望むこと全て
ผมจะให้สิ่งที่คุณต้องการ .. ไม่ว่าเมื่อเมื่อใดก็ตาม

この世でひとつの確かな　輝きを believe in love
แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวบนโลกนี้ Believe in love

何度も何度も送るよ君が探しているもの
ผมจะให้สิ่งที่คุณตามหา .. ไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม

迷いの全てを解かして　生きてゆこう　ふたりで
ให้ความลังเลใจเลือนหายไป .. เราสองคนจะไปด้วยกัน

You're the only love, forever.”

 

 

“ ออกมา….ฮึก….ออกมาหาผมเดี๋ยวนี้เลยก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ!!…. ” เขาใจอ่อนกับเพลงปาร์คยูชอนร้องเสมอ เพลงนี้เป็นอีกเพลงที่เขาช่วยกันแต่ง แต่มันยังไม่เสร็จสมบูรณ์ จนตอนนี้ที่ได้ฟัง ปาร์คยูชอนทำมันจนเสร็จ เพื่อที่จะมาง้อเขา….. แล้วมันก็สำเร็จด้วยสิ

          “ พี่อยู่หน้าบ้าน….นายต้องออกมาหาพี่นะจุนซู ” จุนซูเปิดม่านออก ผู้ชายร่างโปร่งกำลังมองมาด้วยรอยยิ้มเหมือนวันวาน  เสียงตึงตังดังขึ้นเมื่อจุนซูออกวิ่งจากห้องลงจากบันได้บ้านเสียงดัง  จนคุณแม่ที่ทำอาหารค่ำอยู่ในครัวต้องเดินออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

          “ ทำเสียงโครมครามอีกแล้วนะลูกคนนี้… ”

 

                “ อึก…จุนซู ” อดที่จะทำเสียงจุกไม่ได้เมื่อจู่ๆคนที่วิ่งเท้าเปล่าออกมาหน้าบ้านก็พุงตัวเข้าจู่โจมเขาทันทีโดยการเอากำปั้นเล็กแต่ทรงพลังทุบเขาเอาๆอย่างไม่ปราณี  ยูชอนส่งยิ้มแหยๆให้คุณแม่ของจุนซูที่ยืนมองอยู่ห่างๆ

          “ เงียบนะ!.... ” สั่งทันทีที่ปาร์คยูชอนพูดชื่อตนออกมา ขอตีให้หนำใจก่อน ทิ้งให้เขานอนร้องไห้ตั้งหลายคืน ถึงเขาจะเป็นฝ่ายบอกลาก็เถอะ แต่ก็ต้องรีบมาง้อสิ!!!   …..เขาไม่ผิดซะหน่อย!

                “ ตีจนกว่าจุนซูจะพอใจเลยนะ…แต่ระวังเจ็บมือ ”

                “ มือผม ไม่ใช่มือพี่ซะหน่อย!! ” เถียงกลับทันควัน  เจ้าตัวแสบเอ้ย!

                “ เด็กดื้อ ” ยังไม่ทันที่จุนซูจะด่าต่อ ปาร์คยูชอนก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขาก่อน

          “ อย่ามาว่าผมนะ ” น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

          “ คราวหน้า ถ้าเราโกรธกัน พี่อยากให้จุนซูทำแบบนี้อีก…ตีพี่จนกว่าจะพอ ตีจนกว่าจะหายโกรธ… ”

                “ เดี๋ยวก็ช้ำในตายพอดีอะ ” จุนซูเอ่ยท้วง

          “ ไม่หรอก เพราะถ้าพี่เจ็บ พี่ก็จะดึงเรามากอดไว้แบบนี้ไง ”

                “ แผนสูงจังนะ ”

                “ พี่ขอโทษนะ….เราอย่าเลิกกันนะครับ…. ”

                “ อื้อ….ไม่โกรธแล้ว ” ตอบพร้อมเอาหน้าซุกอกอุ่นๆของยูชอน 

 

 

          “ โอ้ย!!!....เจ็บอ่ะ ”

                “ ยังมีหน้ามาบ่นอีก ตัวเองวิ่งเหยียบแก้วเองแท้ๆ แล้วยังไม่ยอมใส่รองเท้าอีก…แม่ตีซ้ำดีมั้ยเนี่ย ” คุณแม่คนสวยของคิมจุนซูดุตัวป่วนที่ทำเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัว ต้องมานั่งให้ยูชอนทำแผลให้แบบนี้

          “ หม่าม๊าอ่ะ!... ” หันไปค้อนแม่อย่างงอนๆ

          “ เด็กดื้อต้องทำใจหน่อยนะยูชอน ”

                “ ผมเปล่าดื้อนะหม่าม๊า! ” ยังจะมาเถียงอีกนะ

          “ ทำอะไรกันน่ะ… ” เสียงแบบนี้…..

                “ ป๊า!..เฮีย! ” จุนซูร้องเรียกพี่ชายและพ่ออย่างดีใจ นานๆทีทั้งสองคนจะกลับมาเพราะทั้งคู่รับราชการเป็นทหารเรือ  แขนเล็กอ้าออกรอรับอ้อมกอดจากพ่อที่แสนใจดี

          “ ผมคิดถึงป๊าที่สุดเลยครับ ” แรงกอดแน่นทำเอาคุณพ่อยิ้มพอใจ

          “ ตัวแสบ…แล้วนี่ไปโดนอะไรมาหละถึงต้องนั่งให้หมอนี่ทำแปลให้ ” เฮียจุนโฮถามถึงแผลที่เท้าของเขา แต่ยังไม่วายมองยูชอนอย่างไม่ชอบใจ

          “ เค้าเหยียบเศษแก้วอ่ะดิ…อู้ยย เจ็บจะตาย ” จุนซูขี้อ้อนที่หนึ่งทุกคนรู้ดี

          “ ระวังหน่อยสิ ” เฮียจุนโฮเอามือลูบผมนิ่มของน้องชายอย่างใจดี

          “ เค้าไม่ได้ดื้อขนาดนั้นซะหน่อย ” จุนซูอดบ่นใส่พี่ชายไม่ได้

          “ ไปอาบน้ำเถอะคะคุณ จุนโฮด้วยนะลูก เดี๋ยวมาทานข้าวกัน ”

                “ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ” ยูชอนเห็นว่าครอบครัวกำลังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเขาก็ไม่อยากขัด ยิ่งเจอพี่ชายของจุนซูกับพ่อแล้วด้วย ทั้งคู่หวงลูกชายคนเล็กอย่างกับอะไรดี กว่าเขาสองคนจะคบกันได้ ต้องผ่านด่านพ่อตากับพี่เขยมาแทบตาย

          “ ไม่เอาอ่ะ…พี่อยู่กินข้าวด้วยกันนะ ” เอิ่ม….จุนซูคว้าแขนเขาไปกอดไว้แน่น  ปล่อยพี่ก่อนเถอะ ดูสายตาพี่ชายเรากับคุณพ่อสิ

          “ อยู่กินข้าวด้วยกันสิ ” เสียงนิ่งๆของพี่จุนโฮทำเอาจุนซูยิ้มกว้าง

          “ ครับพี่ ” ยูชอนเองก็ดีใจไม่แพ้กัน คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วสินะ นี่ถ้ารู้เรื่องที่เขามีอะไรกับจุนซูแล้ว ไม่อยากจะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตน้อยๆของปาร์คยูชอน

          “ เย้ๆ เฮียใจดีที่สุดเลย…ปะ เดี๋ยวเค้าถูหลังให้เองน้า ป๊าด้วย ! ” คนตัวเล็กสุดวิ่งไปเกาะแขนพี่ชายกับคุณพ่ออย่างออดอ้อน

          “ ไม่ต้องมาเอาใจหรอกไอ่ตัวแสบ ไปช่วยม๊าจัดโต๊ะไป ” พี่ชายเอามือผลักหัวกลมๆของน้องอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนเดินขึ้นชั้นบนไปพร้อมคุณพ่อตา 

          “ กระโดดโลดเต้นอยู่นั่นแหละ หายเจ็บเท้าแล้วหรือไง ” เสียงพี่ยูชอนเรียกสติกลับมา จุนซูเดินไปนั่งข้างๆแฟนตัวเองเอาหัวกลมๆซุกไหล่กว้างอ้อนๆ

          “ พี่อ่ะ…ไม่ดีใจเหรอเฮียยอมรับแล้วนะ ป๊าก็ด้วย พี่ต้องคุยกับสองคนนี้ให้มากๆนะ ความรักของเราจะได้เบ่งบานไง ”

                “ เพ้อป่ะเนี่ย ” ยูชอนแซว

          “ เพ้อไรเล่า…ไปเลย ไปช่วยหม่าม๊าจัดโต๊ะเดี๋ยวนี้ปาร์คยูชอน ” มาหาว่าเค้าเพ้อ โถ่เอ้ย ใครกันที่นั่งเครียดทุกวันตอนโดนป๊ากับเฮียห้ามคบกัน

          “ คุณแม่ครับผมช่วยนะครับ ” ยูชอนวิ่งเข้าครัวไปอ้อนแม่ยายอย่างที่ชอบทำ ก็คุณแม่ใจดีที่สุดนะสิ 

          “ หม่าม๊า!...อย่ายุ่งกับม๊าเค้านะ! ” แม้เท้าจะเจ็บแต่เจ้าตัวก็ยังไม่หายซ่า วิ่งวุ่นไปกอดเอวคุณแม่แข่งกับยูชอนที่กอดอยู่ก่อนแล้ว

          “ คุณแม่ดูเด็กดื้อสิครับ เจ็บแล้วไม่เจียม ” ยูชอนเอามือผลักหัวกลมๆของคนตัวเล็ก

                “ งื้ออ…หม่าม๊า ดูพี่ยูชอนสิแกล้งเค้าอ่ะ ” หันหน้าไปฟ้องแม่หน้าตาเฉย

          “ อย่าทะเลาะกันสิทั้งคู่เลย…มาช่วยแม่ยกข้าวออกไปดีกว่า เดี๋ยวพี่กับพ่อเราจะโมโหหิวซะเปล่าๆ ”

               

 

 

 

อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดพี่ยุนโฮแล้ว แจจุงยังไม่มีของขวัญดีๆเลยซักชิ้น เงินก็ไม่ค่อยมี ถึงยังไงก็ไม่อยากเอาเงินที่พี่ยุนโฮให้ไปซื้อของขวัญหรอก  ทุกปีเขาก็ให้การ์ดเป็นของขวัญเสมอแต่ตอนนี้พี่โตแล้ว คงไม่อยากได้ของพวกนั้นหรอกมั้ง   ทำไงดีหละ…

 

“ จริงด้วย! ” แจจุงหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์ที่เคยโทรเข้ามาหาเขาหลายครั้งในไม่กี่วันมานี้

“ น้องแจจุงใช่มั้ยจ่ะ!! ” เสียงปลายสายดูจะดีใจมาก

“ ใช่ฮะ….คือ แจจุงอยากจะทำงานแล้วฮะ ตอนนี้ยังทันมั้ยฮะพี่ ”

“ โอ้ยย ทันสิจ่ะ สำหรับน้องแจจุงพี่พร้อมเสมอ ”

“ คือแจจุงต้องใช้เงินน่ะฮะ มีงานไหนที่เร็วที่สุดตอนนี้มั้ยฮะ ” ถามออกไปอย่างเกรงใจ

“ เร็วที่สุด….อ่อ!...อีกสองวันจ่ะ เป็นงานถ่ายนิตยสาร ขึ้นปกร่วมกับสาวชอนซังจีฮีจ่ะ น้องแจจุงสนใจมั้ยคะ ” แน่นอนว่าเขาสนใจ แต่ว่างานแบบนี้แจจุงไม่เคยนี่หน่า แล้วจะทำได้มั้ยเนี่ย

“ ไม่ต้องกลัวนะจ่ะ พี่เค้ารู้ว่าน้องเป็นมือใหม่ ไม่ต้องกังวลนะค่ะ….ตกลงมั้ยเอ่ย ” พี่สาวปลายสายถามแบบลุ้นๆ เธอโทรมาหาแจจุงเพื่อถ่ายนิตยสารเล่มนี้หลายรอบ เพราะดูรูปจากการออดิชั่นแล้วเข้าตาสุดๆ  คอนเซปพี่สาวสุดเปรี้ยวกับหนุ่มน้อยน่ารักอายุน้อยกว่าเหมาะกับแจจุงมากจริงๆ   เล่มที่แล้วก็ถ่ายกับชองยุนโฮนักร้องหน้าใหม่ไป คอนเซปต่างกันเล็กน้อย เพราะเปลี่ยนแค่ผู้ชายที่ขึ้นปกกับสี่สาวเท่านั้น

“ ก็ได้ฮะ….แล้วแจจุงต้องไปที่ไหนเหรอฮะ ”

“ งั้นเดี๋ยวน้องแจจุงจดที่อยู่นะจ่ะ…พี่จะบอก ” แจจุงพยักหน้ากับตัวเองแล้วเดินไปหยิบกระดาษมาจดที่อยู่ตามที่พี่สาวบอก

“ ต้องมาถึงก่อนแปดโมงเช้านะค่ะ….แล้วนี่น้องต้องโดดเรียนไปหรือเปล่า ”

จริงด้วย!...เขาต้องโดดเรียนเหรอ  แต่ว่าวันอังคารหยุดนี่!!  อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนั้นคุณครูไปสัมมนากันทั้งโรงเรียนพอดี แล้ววันนั้นพี่ยุนโฮก็มีงานด้วย

          “ ไม่ฮะๆ โรงเรียนหยุดพอดี แจจุงจะรีบไปนะฮะ….ไม่สายแน่นอน ”

                “ ดีมากเลยจ่ะ…พี่ขอบคุณมากนะค่ะ ถ้าไม่ได้น้องแจจุงพี่ต้องแย่แน่ๆเลย ”

                “ ไม่เลยฮะ….แจจุงต้องขอบคุณพี่มากกว่า… ”

                “ จ้า…งั้นอีกสองวันเจอกันนะ…แค่นี้ก่อนนะค่ะ ”

                “ ฮะ…สวัสดีฮะ ” แจจุงกดวางสายพี่สาวด้วยรอยยิ้มดีใจ  ปีนี้หละพี่ชายจะได้ของขวัญที่ดีที่สุดจากแจจุง ^ ^

 

 

 

                “ รีบๆขึ้นมาเร็วๆสิ คาบแรกฉันเรียนฟิสิกส์ ” พี่ยุนโฮนี่บ่นแต่เช้าเลย คนยิ่งง่วงๆอยู่

          “ ฮะ ” แจจุงขึ้นรถบริษัทของยุนโฮด้วยท่าทางง่วงงุน  เมื่อคืนมัวแต่อ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาคนะสิ

          “ ง่วงเหรอ…บอกแล้วไงให้รีบนอน จะอ่านอะไรนักหนา ” ใครจะไปเรียนเก่งหัวดีเหมือนพี่หละที่แค่นั่งฟังอาจารย์พูดไม่กี่ประโยคก็เข้าใจแล้วน่ะ อีกอย่างปีหน้าเขาก็จะขึ้นมอปลายแล้วด้วย

          “ ก็พี่หัวดีนี่ฮะ ”

                “ เอาเถอะๆ….นิ่เงินค่าซื้อของเข้าบ้านนะ เย็นนี้อย่าลืมไปซื้อด้วย ทำของอร่อยรอฉันด้วยหละ ” พี่ชายยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้แจจุง น้องชายรับมาก่อนเอาเก็บเข้ากระเป๋าเงินทันที หายไปโดยตืบแน่แจจุง

          “ พี่ฮะ….เดี๋ยวก็วันเกิดพี่แล้ว  พี่น่ะ อยากได้อะไรในวันเกิดเหรอฮะ ”

                “ ถามทำไมอ่ะ ”

                “ ก็เปล่าฮะ…คือแฟนคลับพี่ที่เป็นเพื่อนของแจจุงเขาฝากถามนะฮะ ” แก้ตัวแทบไม่ทัน

          “ อะไรก็ได้….นาฬิกาก็ดีนะ ” พี่ชายพูดลอยๆ ปีนี้แจจุงคงจะทำการ์ดให้เขาอีกเหมือนเคย 

                “ งั้นเหรอฮะ…. ” แจจุงพูดพลางอมยิ้มกับตัวเอง   ดีหละจะซื้อนาฬิกาให้พี่ยุนโฮ พอได้เงินมาชวนจุนซูไปเลือกเป็นเพื่อนดีกว่า

 

 

 

 

เช้าตรู่วันอังคารที่แสนสดใสสำหรับแจจุง  คนตัวบางนั่งมองพี่ชายที่กำลังซดข้าวต้มมื้อเช้าอย่างตื่นเต้น  เดี๋ยวพอพี่ชายออกจากบ้านไป เขาก็จะออกเหมือนกัน ถามการเดินทางไปสตูดิโอเรียบร้อยแล้วด้วย นั่งรถไฟใต้ดินไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว

                " มองอยู่ได้ กินเข้าไปสิ " พี่ชายเงยหน้าขึ้นมาบอก  แจจุงทำท่าทางแปลกๆ

                " ฮะ ^ ^ "

ยิ้มอะไรนักหนา

                " กินเยอะๆ " พี่ชายพูดก่อนก้มหน้าก้มตากิน และแจจุงก็ได้ยินไม่ถนัด

                " อะไรนะฮะ "

                " เปล่า "

                " ก็พี่ชายพูดนี่หน่า... " ทำหน้าสงสัยคำพูดบางเบาของอีกฝ่าย

                " คราวหน้าก็ตั้งใจฟังสิ " ถามอะไรนักหนา

                " แจจุงตั้งใจฟังทุกคำพูดของพี่ชายนะฮะ " แจจุงทำหน้าง้ำใส่คนที่เอาแต่ทำหน้ายักษ์ใส่เขา จะว่าอะไรก็พูดมาตรงๆสิ มางึมงำอยู่ได้ เขาก็โกรธเป็นนะ ชิส์

                " ไม่ต้องมาบ่นในใจเลย " พี่ชายทำเป็นรู้ดี

                " เปล่าซะหน่อย " แจจุงพูดก่อนยกจานไปเก็บ ไม่อยากกินแล้ว !

                " นี่ อย่าเดินหนีสิ " คนตัวสูงเดินตาม จะมาเดินหนีแบบนี้ได้ยังไงกัน

                " ไม่ได้เดินหนีนะฮะ " แจจุงหันกลับมากระทันหันโดยที่ในมือยังถือชามข้าวอยู่ด้วยความที่ตกใจหันมาเจอพี่ชายที่เดินตามติดมาชามข้าวในมือจึงหล่นลงพื้นแตกกระจาย

                " อยู่นิ่งๆ " พี่ยุนโฮพูดเสียงเข้ม เมื่อเห็นแจจุงตกใจทำท่าจะเดินข้ามเศษชามข้าว พี่ชายรีบเก็บเศษแก้วใส่ถังขยะแล้วเอาหม้กวาดมากวาดเศษเล็กเศษน้อยทิ้ง

                " พี่ฮะ... "

                " อะไร... " พี่ยุนโฮเงยหน้าขึ้นถาม

                " พี่เป็นห่วงแจจุงเหรอฮะ " จู่ๆก็มาถามกันตรงๆแบบนี้เนี่ยนะ คนปากแข็งเป็นหินอย่างยุนโฮมีเหรอจะยอมรับ

                " เปล่าซะหน่อย...ฉันแค่กลัวว่านายจะร้องไห้นะสิ มันน่ารำคาญจะตาย "  พี่ชายเดินหันหลังกลับแต่น้ำเสียงของแจจุงทำให้เขาหยุดชงักเท้า

                " งั้นเหรอฮะ... " น้ำเสียงที่แสนน่าสงสารของแจจุงดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา แทนที่เขาจะออกไปทำงานอย่างสุขใจแต่เปล่าเลย เพราะมีแจจุงตามรบกวนจิตใจเขาออกจากบ้านไปด้วย

 

 

 

 

 

 

                " พี่ชายนะพี่ชาย เก่งแต่ทำร้ายจิตใจคนอื่นหรือไง เราเป็นน้องแท้ๆ ชอบพูดจาแบบนี้อยู่เรื่อย " แจจุงเดินบ่นยาวมาตลอดทางที่ลงจากรถไปใต้ดิน  จนมาถึงสตูดิโอที่พี่สาวบอก

                " น้องแจจุงหรือเปล่าจ่ะ! " เสียงคุ้นๆ พี่สาวคนนั้นแน่ๆ   แจจุงพยักหน้ารับแบบงงๆ

                " พี่ชื่อจูยอนนะค่ะ ที่โทรนัดน้องมาอะค่ะ "

                " ฮะ แจจุงจำได้แล้ว " แจจุงยิ้มตอบอย่างเป็นมิตร

                " มาเร็วจังเลย มาเถอะเดี๋ยวพี่พาเข้าไปแต่งตัวนะ " พี่สาวท่าทางรีบร้อน แจจุงถูกพาเข้าไปในห้องแต่งตัว เขาถูกจับเซ็ทผมและแต่งหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็พาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แจจุงมองเสื้อผ้าในมือตัวเองงงๆ ชุดแบบนี้เคยเห็นแต่ในทีวีไม่นึกว่าจะได้ใส่เลย  เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวตรงปกเสื้อถูกผูกด้วยริบบิ้นสีดำเป็นโบว์เล็กด้านนอกสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสีเข้ม กางเกงเนื้อดีสีดำยาวถึงเข่า รองเท้าสีเข้มคล้ายรองเท้านักเรียนสมัยก่อนถุงเท้าสีดำยาวมาเกือบถึงเข่า ดูไปดูมาเหมือนคุณชายตัวน้อยๆในคฤหาษส์หลังใหญ่  แจจุงมองดูตัวเองในกระจกใสอย่างกังวล  เขาจะทำได้หรือเปล่านะ....

                " น่ารักมากเลยแจจุง....เดี๋ยวพี่จะแนะนำพี่สาวให้รู้จักนะจ่ะ...นี่พี่ๆชอนซังจีฮีที่จะถ่ายแบบกับเรานะ " พี่สาวสี่คนสวยใสยืนมองแจจุงด้วยความเอ็นดู 

                " น่ารักจังเลย..ชื่อแจจุงเหรอจ่ะ " ซันเดย์ที่เป็นอีกคนที่ชอบของน่ารักๆเดินมาหยิกแก้มขาวๆของแจจุงเล่นอย่างมันมือ

                " ฮะ ผมชื่อแจจุง...ฝากตัว้ดวยนะฮะพี่ๆ " แจจุงก้มหัวอย่างมีมารยาท  จากนั้นไม่นานพี่สาวทั้งสี่กับแจจุงก็เริ่มงาน  พี่สาวอยู่ในชุดฟูฟ่องหรูหราหลากสีแนวอังกฤษโบราณ ทั้งดูเซ็กซี่และยั่วยวน แจจุงยืนอยู่ท่ามกลางพวกเธอด้วยความประหม่ากว่าจะปรับตัวให้ชินได้ต้องใช้เวลาพอสมควร เซ็ทแรกผ่านไป  เซ็ทต่อมาเป็นแนวเดิมแต่ว่าทุกคนถูกจับแต่งตัวใหม่ แจจุงอยู่ในชุดที่หรูหรากว่าเก่ามาก

                " โอเคครับทุกคน เยี่ยมมาก! " ช่างภาพบอกเมื่อทำการถ่ายภาพจบ แจจุงดีใจที่การถ่ายแบบไม่ได้กินเวลายาวนานจนถึงค่ำ นี่ก็เพิ่งบ่ายสองกว่าๆ เขายังมีเวลาไปที่ซูปเปอร์ ซื้อของมาทำอาหารเย็นให้พี่ชาย จากนั้นก็จะอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาคในอาทิตย์หน้า  เวลาผ่านไปเร็วมาก เขาย้ายมาเรียนที่โซลตั้งแต่อยู่เทอมสอง นี่ก็จะห้าเดือนแล้ว.... คิดถึงบ้านเกิดจังเลย

                " นี่เงินค่าจ้างนะค่ะน้องแจจุง " แจจุงรับเงินค่าจ้างหลายแสนวอนมาด้วยดวงตาเปี่ยมสุข   มีเงินซื้อแล้ว!

                " ขอบคุณฮะพี่จูยอน " คนตัวเล็กก้มหัวขอบคุณเป็นการใหญ่ 

                “ กลับบ้านระวังๆหละ…หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะจ่ะ ” พี่สาวเดินออกมาส่งหน้าสตูดิโอพร้อมโบกมือให้  

 

              

------------------------