Madame56 ☆

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ แจจุง!.....นี่คุณ! ” ชางมินลุกขึ้นไปดูเพื่อนที่โดนผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เอาน้ำสาดใส่จนเปียกไปหมด คนตัวสูงหันไปจะเอาเรื่องหญิงสาวที่น่าจะอายุมากกว่าพวกเขา และเขาก็จำได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิงที่ยุนโฮเลือกตอนงานโรงเรียน

“ เลว! ” เธอคนนั้นพูดแค่คำเดียว 

“ รุ่นพี่…. ” แจจุงมองหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ ทำไมทำกับเขาแบบนี้

“ ไหนบอกว่าคบกับยุนโฮไง แล้วนี่แกกำลังทำอะไร ผู้ชายคนใหม่ของแกงั้นเหรอ!! ” เธอกระชากแจจุงให้ลุกขึ้นยืน ถามอย่างคาดคั้น

“ นี่มันอะไรกัน!...ปล่อยแจจุงนะ! ฉันบอกให้ปล่อย! ” ชางมินตรงเข้าไปผลักร่างของหญิงสาวออก แล้วดึงแจจุงไว้ข้างหลัง

“ แย่งเขาไปจากฉันไม่พอ ยังเลวมีชู้อีกงั้นเหรอ!!....ยุนโฮจะต้องรู้เรื่องนี้! ” รู้เรื่องนี้เหรอ แล้วจะยังไงหละ พี่ชายไม่สนใจเขาอยู่แล้ว รู้ไปก็ไม่มีผล….เขาไม่ได้มีความหมายขนาดนั้นหรอก…..

 

 

“ อยากเล่าอะไรมั้ยแจจุง ” ชางมินหันไปถามร่าบางที่เดินเงียบมาตลอดทางกลับบ้าน  เอาแต่ก้มหน้าก้มตา

“ ไม่มี… ” ส่ายหน้าบอก

“ จะให้ฉันเชื่ออย่างนั้นเหรอ จะให้เชื่อว่านายสบายดีที่อยู่โซลกับพี่ชายใจร้ายคนนั้นใช่มั้ย…ฉันทำไม่ได้หรอก ” คนตัวสูงหยุดเดินแล้วดึงให้แจจุงหยุดเหมือนกัน   เอาแต่เงียบแบบนี้ แล้วพรุ่งนี้เขาจะมีกะจิตกะใจกลับกวางจูเหรอ

“ ไม่มีอะไรหรอกชางมิน แจจุงไม่ได้เป็นอะไร ” ดวงตากลมที่ดูโศกเศร้า ตั้งแต่มาที่นี่แจจุงไม่เคยยิ้มด้วยดวงตาคู่สวยเลยซักครั้ง

“ ฉันจะไม่ถามอีก จนกว่านายจะอยากพูดเอง…เข้าห้องเถอะ ” มือยาวลูบผมดำของแจจุงเบามือ หนาวแบบนี้ยังจะโดนสาดน้ำอีก ผู้หญิงคนนั้นใจร้ายชมัด

“ ขอบคุณนะ ฉันน่ะ…รักชางมินที่สุดเลย ” แจจุงโอบกอดเพื่อนรักอย่างขอบคุณ  ไม่ว่าเมื่อไหร่ชางมินก็จะเป็นห่วงเขาเสมอ  

“ ฉันก็เหมือนกัน…ฉันจะโทรหาบ่อยๆ….ไปนะ ”

“ เดินทางดีๆนะชางมิน ” ชางมินยิ้มให้อีกฝ่าย พร้อมโบกมือให้ 

 

 

 

แกรก

 

                “ กลับมาแล้วเหรอ….เอ่อ…ทานอะไรมาหรือยัง…แบบว่า ไปทานอะไรมาเหรอ ” แจจุงมองพี่ยุนโฮที่ยังใส่ชุดนักเรียน ไม่ยอมไปอาบน้ำ แถมยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว

                “ ก็ทั่วไปฮะ ” ร่างบางทำท่าจะเดินเข้าห้อง

                “ เอ่อ…นั่งทานเป็นเพื่อนกันก่อนสิ ”

                “ แจจุงอิ่มแล้วหละฮะ พี่ทานเถอะ ”

                “ นั่งเป็นเพื่อนกันก่อนก็ได้ ” ยุนโฮยังคงรั้งแจจุงไว้ คนตัวบางตัดสินใจเดินไปนั่งข้างๆพี่ชาย ใบหน้าหวานดูเหนื่อยล้าแต่อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตุเห็น  พี่ชายเริ่มทานอาหารฝีมือเขา ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้บอกว่าทานไม่ได้แท้ๆ ทั้งๆที่อารมณ์เสียใส่เขาเพราะของพวกนี้ แต่ตอนนี้พี่กลับกินอาหารของเขางั้นเหรอ…บ้าที่สุด!

                “ แจจุงเหนื่อยมากขอไปอาบน้ำก่อนนะฮะ ” จู่ๆแจจุงก็ลุกขึ้นยืน 

                “ ทำไมหละ นั่งก่อนเถอะ ”

                “ พอเถอะฮะ….จริงๆแล้วพี่ไม่ได้อยากกินมันเลยซักนิด ”

                “ ไม่ใช่นะ ” มือแกร่งดึงน้องชายไว้

                “ ต่อไปนี้แจจุงจะไม่ทำมันอีกแล้ว…แจจุงทำไม่ได้หรอกไอ่อาหารควบคุมน้ำหนักอะไรนั่น ! ”

                “ ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจ ”

                “……… ”

                “ ขอโทษ ” คนเป็นพี่โอบกอดน้องชายแน่น ขอโทษจริงๆ  ใบหน้าเศร้าสร้อยแบบนั้นเขาไม่อยากเห็นเลย  มีบางอย่างเกิดขึ้นกับใจเขาแน่ๆ 

                “ อย่าโกรธเลยนะ ” อะไรกัน พี่ชายกำลังอ้อนวอนเขางั้นเหรอ….อย่างกับฝัน ฝันที่ดีมากด้วย

                “ ช่างเถอะฮะ ” แจจุงเสหน้าหลบแววตาแบบนั้นของพี่ชาย ไม่อยากมอง พี่ที่บอกว่าเกลียดกันทำไมถึงเอาแต่มองเขาแบบนั้น…. คนตัวบางเดินหนีเข้าไปในห้องนอนแทบจะทันที

 

 

                เช้าแล้ว ยุนโฮได้ยินเสียงน้ำไหลในห้องน้ำ เหมือนกับทุกๆเช้า แจจุงจะตื่นก่อนเสมอ วันนี้เขามีถ่ายรายตอนเช้า ตอนบ่ายมีถ่ายแบบชุดนักเรียน ช่วงเย็นมีรายการเพลง ครั้งแรกที่ได้ขึ้นเดบิวต์ทางทีวี….แจจุงจะไปมั้ยนะ   นอนกลิ้งไปกลิ้งมาได้ไม่นานน้องชายก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อผ้าสบายๆ…..ไม่ไปด้วยกันเหรอ?  

                ยุนโฮเก็บคำถามนั้นเอาไว้ในใจ รีบเดินเข้าห้องน้ำไป …..

 

 

……ไม่มี….แจจุงไม่ทำกับข้าวงั้นเหรอ เดินเข้าไปในครัวก็เจอแต่ความว่างเปล่า เจอก็แต่เจ้าตัวนั่งดูทีวีสีหน้ายิ้มแย้ม

                “ ทำไมไม่ทำกับข้าวอ่ะ… ” อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

                “ พี่ไม่รู้เหรอฮะว่าทำไม ” เจอคำถามกลับมาซะงั้น

                “ นี่…ฉันหิวจริงๆ ทำหน่อยสิ ” ยังไม่วายสกิดไหล่น้องชายเป็นการขอร้อง

ชิส์…ไม่อยากกินไม่ใช่หรือไง อดตายไปเลยพี่ชายบ้า!

                “ ……. ”

                “ แจจุง….เร็วสิ ฉันต้องรีบออกไปถ่ายรายการนะ ”

                “ ไม่ฮะ ” เจอเขาประท้วงบ้าง เป็นไงหละ

                “ นี่แจจุง…รู้สึกว่านายจะเอาแต่ใจเหลือเกินนะช่วงนี้…มาอยู่บ้านคนอื่นก็ต้องทำอะไรให้เป็นประโยชน์ซะบ้าง ” ดูเหมือนพี่ชายจะเริ่มหมดความอดทน แต่แจจุงไม่ได้ตอบกลับ เอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาใส่คนตัวสูง

                “ แล้วฉันก็ขอสั่งให้ไปทำกับข้าวด้วย…หิวจะตายอยู่แล้ว ” พี่ชายบ่นเสียงดังจนคนที่นั่งฟังลุกพรวดเดินตรงไปที่ครัว ก่อนเสียงของการทำครัวจะดังขึ้นทำเอาคนนั่งรอยกยิ้ม  อย่ามาดื้อกับพี่ชายหน่อยเลย…..

 

ไม่นานอาหารน่าทานก็ถูกวางเรียงรายกันเต็มโต๊ะ หมดธุระแจจุงก็เดินกลับเข้าห้อง ท่าทางไม่พอใจจนยุนโฮมองออก

                “ จะไปไหน ” เอ่ยถามเมื่อเห็นแจจุงกลับออกมาอีกชุดนึงพร้อมกระเป๋าเป้ใบโปรด

                “ ….เดี๋ยวกลับฮะ ” พูดแล้วรีบชิ่งหนีทันที….

 

 

 

คิมจุนซูนั่งมองเพื่อนอย่างแปลกใจ จู่ๆแจจุงก็มาหาเขาถึงที่บ้าน เอาแต่นั่งเหม่ออยู่ได้ คิดว่าตัวเองมีเรื่องต้องคิดคนเดียวหรือไง เขาก็เพิ่งอกหักเหมือนกันนะ

                “ เป็นไรไปน่ะ นั่งเหม่ออยู่ได้นะแจจุง ” จุนซูสะกิดเรียกคนเหม่อหันมามองช้าๆทำตาปริบๆ

                “ เปล่าหรอก…เรื่องพี่ยุนโฮน่ะ ”

                “ ถ้าเรื่องพี่ยุนโฮแล้วทำไมต้องทำท่าเหมือนทะเลาะกับแฟนมาแบบนั้นหละ ” จุนซูสังเกตุมาหลายครั้งแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับพี่ยุนโฮแจจุงจะคิดมากเสมอ แค่ทะเลาะกับพี่ชายทำหน้าเหมือนเขาไม่มีผิด…..อกหัก ทั้งๆที่บอกเลิกเขาไปเองแท้ๆ

                “ ไม่เห็นเหมือนเลย พูดอะไรน่ะจุนซู ” หนอยมาทำหน้าบึ้งใส่เขาอีกเจ้าแก้มขาวแจจุง

                “ เอาเถอะ…ว่าแต่วันนี้พี่ยุนโฮเค้าขึ้นเวทีเดบิวต์นี่ไม่ไปให้กำลังใจหรือไง ”

                “ ก็….พี่ชายไม่เห็นชวนแจจุงเลยนี่ ” ทำปากเบะต่อโชคชะตาอันน่าเศร้าของตัวเอง ตั้งใจจะโกรธพี่ชายบ้างแท้ๆ แต่เวลาอยู่ห่างกันกลับทนไม่ได้….

                “ ก็แหม คนเป็นน้องก็ต้องไปไม่ใช่เหรอ…เดี๋ยวก็มีสาวๆมาเกาะแกะพี่ชายหรอก ยิ่งหวงๆพี่อยู่ไม่ใช่เหรอ ” คำบอกเล่าของจุนซูทำเอาแจจุงตาโต หันควับไปมองเพื่อนทันที

                “ ใครน่ะที่จะมาเกาะแกะพี่ชายของแจจุง! ” แจจุงเอามือเล็กเขย่าถามเพื่อนทันที

                “ อ้าว ใครจะไปรู้เล่า…นายนี่เป็นเอามากนะ ”

                “ จะยังไง พี่ชายก็ไม่ได้ชวนแจจุงอยู่ดี….ใจร้าย ” แจจุงฟุบหน้าลงกับโต๊ะเขียนหนังสือของจุนซู….

 

 

19:00 am

 

                “ แจจุง นี่มันทุ่มนึงแล้วนะ แน่ใจเหรอว่าไม่ไปหาพี่ชายอ่ะ…โทรไปก็ได้นะ ” แจจุงมองโทรศัพท์ในมือด้วยใจห่อเหี่ยว….  ทำไงดี

 

---ในขณะเดียวกัน----

               

“ ท่าทางพี่ตื่นเต้นนะครับ แปลกๆ…แล้วนี่แจจุงไม่มาด้วยเหรอ ” ชอนบุลที่กำลังจัดเครื่องแต่งกายให้ยุนโฮถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นรุ่นพี่มีท่าทีแปลกๆตั้งแต่มาแล้ว เอาแต่จ้องโทรศัพท์มือถือ….

“ เดี๋ยวพี่ขอตัวแป๊บนึงนะ ” ยุนโฮปลีกตัวออกมา ในมือยังกำโทรศัพท์ไว้ในมือแน่น เขากำลังมองหาที่ๆเงียบที่สุด จนเจอห้องที่เอาไว้เก็บอุปกรณ์ประกอบฉาก

                “ แล้วทำไมต้องทำลับล่อๆด้วยว่ะเรา ” พูดกับตัวเองอย่างหัวเสีย โทรศัพท์มือถือถูกกดเบอร์ใครคนหนึ่งค้างไว้รอแค่กดโทรออกเท่านั้น….

….ไอ่เด็กบ้า ไม่คิดจะโทรมาเลยเหรอ…หรือจะไม่รู้ว่าวันนี้เขามีงานเดบิวต์ทางทีวี…ก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ ติดตารางงานไว้แล้วนี่หน่า….หรือจะยังโกรธอยู่ ให้ตายเถอะ ชักดื้อใหญ่แล้วนะแจจุง!! เดี๋ยวนี้นายกล้าโกรธฉันงั้นเหรอ……

                “ เฮ่ออ…เอาไงดีวะ ” ขนาดโทรจีบสาวยังไม่เคยคิดหนักขนาดนี้มาก่อนเลย….ทำไมตอนนี้เอาแต่บ่นเป็นหมีกินผึ้งแบบนี้นะชองยุนโฮ

“ ฮึก…ดูสิจุนซู พี่ชายน่ะลืมแจจุงไปแล้ว…ฮืออ…ทำไมอ่ะ….โฮฮ ” อ้าว…จุนซูทั้งปลอบทั้งเอามืออุดหูตัวเอง เสียงร้องของแจจุงแสบแก้วหูเขาเหลือเกิน

 

                Rrrrrrrrrrr

ดวงตากลมที่บวมจากการร้องไห้หันควับมองที่โทรศัพท์ที่จู่ๆก็ดัง  เหมือนเสียงสวรรค์เลย เบอร์พี่ยุนโฮ….

                “ พี่ยุนโฮโทรมา….พี่ยุนโฮโทรมาแล้ว!! ”

                “ ไอ่เพื่อนบ้า! โทรมาก็รับสิ มาตะโกนใส่หูเพื่อนอยู่ได้ ” จุนซูรีบเตือนสติ ซึ่งแจจุงก็พยักหน้ารับ  ก่อนนั่งหันหลังให้จุนซู แล้วสูดหายใจลึกพร้อมกดรับ….

 

                “ พี่ชาย…. ”

                “ อ่อ!…อืม ” พี่ชายตอบกลับอย่างประหม่า

                “ พี่โทรมา…เอ่อ…มีเรื่องอะไรฮะ ” แจจุงกำโทรศัพท์แน่นไม่ต่างจากอีกฝ่าย

                “ ก็…ไม่มี…คือ แบบว่า….จะมามั้ย ” ประโยคสุดท้ายดูจะเบาไปเยอะแต่อีกฝ่ายกลับได้ยินชัดเจน แจจุงยิ้มหน้าบาน เอามือปาดน้ำตาที่คลอออกอย่างดีใจ….

                “ พี่อยากให้แจจุงไป…มั้ยฮะ ” คนรอฟังคำตอบกัดริมฝีปากแน่น…ลุ้นตัวโก่ง

                “ ….อยากสิ….มาเถอะนะแจจุง ” น้ำเสียงอบอุ่นของยุนโฮที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำเอาคนคิดมากร้องไห้ออกมาอีกครั้ง….อย่างน้อยเขาก็สำคัญ…บ้าง

                “ ฮึก…ฮืออ…พี่ชาย ” ยุนโฮยิ้มกับเสียงร้องไห้ของน้องชาย….เด็กบ้า! ทำเป็นโกรธเขา แต่จริงๆก็รอเขาอยู่ใช่มั้ย….ฉันเองก็เหมือนกัน

                “ รีบมาเถอะ เดี๋ยวไม่ทันนะ….เลิกร้องไห้ด้วย ”

                “ กะ…ก็ได้ฮะ…ฮึก…แจจุงจะไปเดี๋ยวนี้ ” จุนซูมองเพื่อนที่หันมาบอกลาเขาด้วยรอยยิ้ม ทั้งๆที่ร้องไห้แต่แจจุงกลับยิ้มมีความสุขขนาดนั้น….ดีจังเลยนะ

 

 

                แจจุงมาถึงสตูดิโออัดรายการแล้ว ผู้คนวุ่นวายไปหมด เขาถูกผู้จัดการของพี่ชายพาเดินไปที่ห้องพักของพี่  เห็นนักร้องหลายคนที่เคยเห็นในทีวี…น่าตื่นเต้นดีจัง

                “ ถึงแล้ว…ไปสิยุนโฮมันรอเราอยู่ ” แจจุงยิ้มรับก่อนเดินเข้าไปตามที่อีกฝ่ายบอก

                “ มาแล้วเหรอ ” แจจุงพยักหน้ารับพี่ชายที่รีบลุกจากเก้าอี้หน้ากระจกมาหาเขา

                “ ทานอะไรมาหรือยัง ” แจจุงส่ายหน้า ก็เขาเอาแต่นั่งหมดหวังอยู่บ้านจุนซูนี่จะมีเวลาไปกินอะไร….เพราะพี่ชายแท้ๆ

                “ ตาบวมขนาดนี้…บอกแล้วไงว่าให้หยุดร้องไห้ ”

                “ พี่ชาย…อึก ” ร่างบางโถมตัวกอดพี่ชายท่ามกลางสายตาใครหลายๆคน พอเจอน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยแบบนั้นก็อดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้

                “ นายกำลังทำให้เสื้อฉันเลอะนะ…. ”

                “ ขอโทษฮะ…ฮืออ…ฟืด~ ” บอกอย่างนั้นแต่กลับกอดพี่ชายเสียแน่น  มือแกร่งยกขึ้นลูบผมนิ่มของแจจุงด้วยความเอ็นดู….

               

 

 

                “ เนี่ยชางมินแจจุงอยู่ที่สตูดิโอหละ  เจอดาราเพียบเลยนะ พี่ชายแนะนำให้แจจุงรู้จักด้วยหละ ” เสียงคุยเจื่อยแจ้วดังขึ้นตลอดทางเดินไปด้านหน้าเวที

                “ อะไรกัน หายโกรธพี่ชายแล้วเหรอ ท่าทางอารมณ์ดีนะเนี่ย ”

                “ โกรธอะไรอ่ะ…แจจุงไม่เคยโกรธพี่ชายเลยนะ ” เอ่ยแก้ตัวสุดริด

                “ ไม่เชื่อหรอก ”

                “ โหยชางมิน…ถ้าไม่เชื่อก็อย่ามาถามสิ เนี่ยพี่ชายง้อแจจุงด้วยนะ ”

                “ ง้อเหรอ…ไม่เชื่ออ่ะ อย่างพี่ชายหน้ายักษ์ของแจจุงเนี่ยนะ ” น้ำเสียงของชางมินดูเหมือนไม่เชื่อ ทำเอาคนอารมณ์ดีหน้าตูม

                “ ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อสิ…พูดจาไม่เข้าหูเลยนะ เดี๋ยวก็งอนเลย! ” อ้าว!...ซวยเราเลย

                “ ก็ใครจะไปเชื่อได้หละ พี่ชายของแจจุงดุมากไม่ใช่เหรอ ”

                “ นี่!....งอนแล้วนะ…แล้วก็ไม่ต้องโทรมาหาแจจุงเลยด้วย…ชิส์ ” แจจุงกดตัดสายคนพูดจาไม่เข้าหูอย่างอารมณ์เสีย….ก็พี่ชายน่ะ ง้อเขาแล้วไม่ใช่เหรอ?....ทุกคนก็เห็นใช่มั้ยฮะ….